anne böcük

Başlık Bulamadım Hamlamışım İdare Ediverin :p

2011-11-21T11:18:00.005+02:00

Eveeeet Era Bey 40 gününü tamamladı. En son yazımı da 34 haftalık hamileyken yazmışım. Demek ki artık toparlanıp sahalara dönmeliyim.
Nasıl oldu doğum sorusuna bir cevap vereyim önce.
Son akşam, yemek öncesi biraz uzandım, tam gün Era’nın yorganını bitirmek için uğraşmış, muvaffak olamamıştım. Doğumdan önce sesimi duymak isteyenler ardarda arıyorlar, ben de uzandığım kanepeden onlarla laklak yapıyordum. Israrlara dayanamayıp yemeğe gittim mutfağa, çorbamdan bir kaşık almış, henüz yutamamışken önce minik bir pıt sesi duydum. Şaşkın bir ifadeyle kocamın yüzüne baktım. Arkasından suyum geldi. Canım kocam her zamanki sakinliğiyle paniklememi engelledi yine. Doktoru aradım, hastanede nasıl buluşacağımızı konuştuk. Doktorumun sesi kocamdan daha telaşlıydı yeminle :) Telefonu kapatıp arkamı döndüğümde mutfak kapısında Ada ayakkabısı ayağında, hırkası üzerinde “Ben hazırım!” diye bağırıyordu. Arabaya bindik ve tabii ki benzinimiz yoktu :) Benzinlikte ki pompacının yüzünde ki ifadeyi unutamayacağım. Son sürat doldurdu adamcağız depoyu :)
Sonra herşey çok hızlı oldu. Doktorumun sesi hala kulağımda “Geldi tonton” :D
Öyle çok kilolu değildi ama Ada’yla kıyasladı demek adamcağız. Üçüncü doğumumu da
epidural sezeyanla yaptım. Haliyle cesur yürek madalyasını aldım doktorumdan. Yıllardır normal doğum yapamadığım için üzülürdüm. En azından son doğumumda su gelmesi nasıl bir şey, aceleyle doğuma gitmek nasıl bir heyecan yaşamış oldum Eracığım sayesinde.
Üçüncü kez anne olmak süper bir duygu. Bazen kanepe de iki yanımda büyük oğullarım kucağımda bebeğimle otururken bunların hepsi benim çocuklarım diye düşünüyorum, mutluluk doluyor kalbim.
Çok şükür her şey yolunda, tek derdimiz yardımcı bir kadın bulmak eve. Zira dört erkeğin sadece ütülerine bile yetişmek için bir adama ihtiyaç var. Daha sık yazacağıma söz verir bebemle ilgilenmek üzere sahneden inerim efem...

34. haftadan merhaba

2011-09-07T13:48:00.002+03:00

Aslında uzun uzun yazılar yazmak fotolar paylaşmak istiyorum. Ancak 34. haftanın ağırlığı üstüme çökmüş durumda. Yapmam gereken bir dolu şey var aslında. Listelerim var tamamlanmamış, lakin enerjim günün ilk saatlerinde tükeniyor. Neyse ki yardımcı arama çalışmları son buldu. Tanıdığım güvendiğim bir arkadaşımın yanında çalışan birini işe aldım da aman ütü vardı yapılacak tasasından kurtuldum çok şükür.
Bu ara en çok takıldığım konu okulun açılmasıyla doğumun olması eş zamanlı olacak neredeyse. Bütün yazı serseri mayın gibi bahçede geçiren Ada’nın dikkati had safhada dağılmışken nasıl kotaracağım, hem bebek hem okula adaptasyon işini bilmiyorum. Haftaya okul açılıyor ve veli görüşmemiz var. Öğretmenimizden ekstra yardım talep edeceğim bu konuda. Bilmiyorum belki de hamileliğin etkisiyle abartıyorum biraz. Ege’nin dediği gibi “hoooorrrmonlarrrr ciddiye alma” :D
Egeciğim hastalandı dün. Kulak enfeksiyonu olmuş. Her zaman ki gibi duygusallaştı hasta olunca. Gelip gelip sarılıyor bana, ağlatacak beni deli. Ana kuzusu hala. Yatılı olma ihtimali var bu sene, kalbimin dir köşesi yatılılık çıkmasın diye dua edip duruyor içimde. Onun için bir çok açıdan iyi olacağını bilmem fayda etmiyor. Koca herif gibi dursa da bebeğim o benim hala, napıyım yanımda yöremde olsun istiyorum. Bazen hepi topu 4 yıl sonra üniversitede olacağını hatırladığım zaman uykularım kaçıyor. Uzaklara gitmek istiyor çünkü. Çok uzaklara. Offff kalbim sızladı bak yine...
Gelelim 3. ye :D Keyfi yerinde gibi, hareketli biraz. Gözümüzü korkutuyor bu hali. Yerinde duramayan bir tip olacak diye düşünüyoruz :) Cuma günü kontrol randevumuz var. Bu kez büyük abiyle birlikte gideceğiz. Vakit yaklaştıkça ilk ikisinde olduğu gibi özlemeye başladım onu da. Hiç görmediğin bir bebeği özleyip kokusunu hissedersin bu son zamanlar. Yani ben de öyle oluyor ne biliyim :)
34. haftadan bir göbek fotosuyla , görüşmek üzere. Bitirmem gereken dikiş nakış işleri var şimdi...

Kahramanım tut elimi korkuyorum...

2011-07-12T20:51:00.002+03:00

Üçüncü çocuğa hamile olduğumu öğrenen ve gözleri faltaşı gibi açılan herkesi sakinlikle karşılamayı yeni yeni başarıyorum. En yakınlarım bile bana deli gözüyle bakıyor hala. Karşıma geçip “aaa süper, harika” diyenlerin bile kafasında ki altyazıdan okuyabiliyorum “çıldırmış bu kadın” dediğini.
Nerdeyse her gün kendi annelik serüvenimi başa sarıp, neler yaşayabileceğimi düşünüyorum. En çok farkettiğim yıllar geçtikçe daha kolay göğüslediğim anneliğin zorluklarını. Çocuklar küçükken yaptığım hataları çok daha net görebildiğim şu günlerde, yanımda yöremde olupta bana cesaret fısıldaması gerekenleri boş verip, kendim fısıldıyorum içime.
Yine de korkum tükenmiyor. Hamileliğinde doğal paniğiyle, istinasız her gün, dehşet içinde başıma gelecekleri düşünüyorum. Her seferinde tam kalbim sıkışmaya başlarken, kahramanım ortaya çıkıyor. Kim mi bu kahraman? İçimdeki, şaşkın, cesur yürek o. Hayatım boyunca her durumda ne var canım, yaparım ben bu işi, bunu da atlatırım, birileri yaptı ben de yapabilirim diyen o aptal kahraman. Ta kendim.
Şimdi o aptal kahraman ve ben, planlar yapıyoruz bu ara. 15 yılda, birbirinden tümüyle farklı iki çocukla, öğrendiklerimizden sonra, tüm uzmanlara, dayatmalara, genel geçer kurallara kulak tıkayıp, kendimize has annelik yöntemleriyle büyütmeye hazırlanıyoruz gelecek yeni bebeği.
Yani anne böcük biraz kılık değiştirip, yeni bir serüveni yazmaya başalayacak şimdi. Bir genç, bir yeni yeni ergenliğe geçen ve bir mini mini bebekle yeni maceralara merhaba demeye hazırım.
Sanırım.
Öyle miyim?
Kaharamanım tut elimi korkuyorum :D

:((

2011-06-14T08:24:00.001+03:00

Çıldırmaya az kaldı...
Bir haftadır bir, iki, üç derken ağzımın burunla arasında kalan tüm bölgeyi saran uçuklar canımı, insanların bakışları ruhumu, “ayyy ne oldu böyle sana?” soruları aklımı kemirip duruyor. Mini böcük sayesinde ilaç kullanamamak, bünyedeki virüsün keyfi tavırlarına zemin hazırlıyor sonuçta. İki gün sonra tatile gidecek biri için, bu yaralardan bir an önce kurtulmak olurdu tabi ki öncelik. Lakin geldiler mi öyle teker teker gelmek, olur mu? İki gün önce bir de saman nezlesi eklenmesin mi? Zaten ilaç kullanamadığımdan burnumu niagara şelalesine çevirmiş olan polen allerjisine eşlik etmeye kalkınca saman nezlesi şahtım şahbaz oldum.
On günlük İtalya gezisi için, hamile halimle enerji depolamam gereken şu günlerde, bitik bir beden ve ruh hali içindeyim. Sanırım Perşembe günü uçağa, saçma sapan hazırlanmış valizlerle pelte kıvamında, yorgun, hasta bir kadın olarak bineceğim. Umarım en azından, asab bozukluğundan alabildiğine gür akan gözyaşlarım dinerde gözlerimin şişi iner. Zira şu halimle kocadan bir yıldır her gün dayak yemiş gibi görünüyorum.
Şiş gözlü, yara bere içinde, salya sümük, koca göbekli hamile....

Koca Bebeğim

2011-06-02T08:04:00.002+03:00

Dün, yani 1 Haziran 2011, bir zamanlar annesinin minik bebeği, şimdilerin koca bebeği, ergeni, ilk traşını oldu.
Nasıl bir duygu, tarif etmek imkansız...

Pencereler

2011-05-24T09:45:00.004+03:00

Popülerleşmiş, gidilmediği halde her bir görüntüsü istenmeden zihne işlenmiş, filmlere, kitaplara konu olmuş, dekor olmuş yerler hayal kırıklığı olur ya. Beklendiği kadar işlemez ruhuna insanın. Bunu bilerek gittim Venedik'e. Fazla beklentiye girmeden. Gerçekten de kanallar, San Marco, gondollar olmadı beni etkileyen. Ama o daracık kanallarda ki pencereler, başka yaşamlara açılan, rengarenk sardunyalarla süslenmiş pencereler, ne büyülü, ne gizemli, ne etkileyiciydi...

Sulugöz

2011-05-09T18:48:00.008+03:00

Haftasonu üç günlük bir tura gitti ergenim. Aslında o gitmekten vazgeçmişti ama ufak bir ders vermem gerekti, parasının değerini bilmesi için. Anneliğin en sevimsiz tarafı da bu zaten. Zaten gitmesini istemiyordum ama özgür bırakmam gerekiyordu. O vazgeçmişken ohhh demek vardı ama doğru yolu göstermem de gerekiyordu. Sonuç olarak öncesinden bir kaç gün ve gezi süresince üç gün gerginlik. Aksilik bu ya bir de anneler gününe denk gelince... Ergenimi bir an olsun aklımdan çıkaramadım. Aramam yasak, mesaj atabiliyorum. O zaten aramaz, sadece mesaj atar. Geldik, oteldeyiz, eveeeet eğleniyorum şeklinde son derece "offf anne ya" tadında mesajlar attı bana. Mesajlar attı derken toplamda 4 mesaj :(
Sağolsun televizyonda dönen anneler günü reklamları, bol bol ağladım. En çok da Profilo’nun reklamında ergeni tarafından mütemadiyen suratına kapı çarpılan anaya ağladım :S

Sulugözlü Hamile

Susma Yaz

2011-04-26T16:06:00.004+03:00

Bu sefer çok farklı. Hamileliğin getirdiği yorgunluklar, bulantılar aynı ama ben farklyım. Daha sakinim mesela. Telaşsızım. Bekliyorum. Tek telaşem isim bulmak. Nedense:) Üç harfli isim seçeneği kalmadığından belki. Üç kişilik bir jüri ile pek kolay olmayacak sanırım. Bebekle ilgili her konuda cıklayan, burun kıvıran, hayli zor bir jüri var karşımda. O kadar üzerine titriyorlar ki çocuklar, bazen içten içe kıskanıyorum bebeği. Başım ağrıyor desem” bebeğe bir şey olur mu?” diyorlar. Eve gelen bebeği kıskanan çocuklar gibi, içimden “peki ben, peki ben” diyorum. Bu kadar kolay kabullenip, korumacı abilere dönüşmeleri de sevinçle dolduruyor bir yandan içimi. Oysa neler düşünmüştüm, istemeyecekler, kızacaklar, nerden çıktı diyecekler diye.
Fazla ıssız kaldı blog farkındayım. Ama bende sessizdim. Çoğunlukla evde, yalnız geçirdim son iki ayı. Biraz yorgunluk,uyku hali sebepli, belki birazda ruhun ihtiyacından kaynaklı. Sanırım ikinci üç ayla birlikte dönüş olacak eski halime. Hoş istemesemde yapılmış üç seyahat planı var önümde. Bir düğün, gelecek misafirler... Sonra bu aralar yünlerimi aldım yine yanıma, amigurumi öğrenmeye devam. Yarım kalmış dikişler de var. Neyse yüklenmeyeyim kendime, korkup kaçarım sonra :)
Fotoğraf: Bu garibanlarda sepette kondukları yerde suspus bekliyorlardı iki aydır. Bu sabah gagalarını diktimde sonunda çözüldü dilleri yazık :P

Oh söyledik rahatladım ...

2011-04-07T09:51:00.003+03:00

Üç ay olana kadar söylemeyelim dedik. Aslında ergenin tepkisinden çekindiğimizden. Korktuğumuzdan desem daha doğru sanki:D Biz kendi şokumuzu atlatamamışken onunkiyle başa çıkamayız diye düşündük :) Ada'nın sevinçten uçacağını biliyorduk tabii de, ergenin ilk kardeşi tam benimseyememişken ikinci bir tanesine ne diyeceğini tahmin etmek çok güçtü doğrusu. Dün akşam, Ozi'ye kalsa yine erteleyecekti ama, toparladım aile meclisini. Ardından süpriz di falandı, var mı tahmin derken, hiç zorlanmadan anlayıverdiler. Üstelikte sevinçle karşıladılar. Ergenin yüzündeki tebessüm her aklıma düştüğünde ben de gülümsüyorum akşamdan bu yana.
Oh söyledik rahatladım. Ben gibi sırrını saklama özürlü biri için epey uzun bir dönem oldu.

Tutamadım Çenemi

2011-03-30T09:54:00.002+03:00

Son yıllarda, özellikle de, insanların kendilerini kolayca ifade ettiği, öfkesini rahatça dışa vurduğu facebook, tweeter vb. sayesinde dikkatimi çeker oldu. Hayat tarzları, inandıkları hakkında yapılan eleştiriler çok kızdırıyordu insanları. Özellikle, özel yaşamlarına dair konularda, iyi niyetle dahi olsa yapılan nasihatler çileden çıkarıyordu herkesi. Anladım ki çevremdekilerin büyük bölümü eleştiriyi kabullenemiyordu, haliyle nasihatler dahi eleştiri kabul ediliyordu. Özellikle dikkat eder oldum, deneyim sahibi olduğum konularda cak cak ötmeye meraklı olduğumdan bu yanımı törpülemek için çaba sarf ettim. Kimseye karışmamaya özen gösterdim. Deneyimlerimden bahsedeceğim zaman baştan özür diler, asla bir eleştiri olmadığını üzerine basa basa belirtir hale geldim. Oysa ben önemserim insanların bana vereceği bilgileri. Bana göre, deneyimlerin paylaşımıdır insanın gelişiminin sırrı. Eee keşfedilmişse şayet, Amerika’yı baştan keşfetmenin alemi yok.

En yakınlarıma bile şöyle yap, böyle yap demekten vazgeçtim. Zaman zaman zor oldu, zaman zaman hayatımı kolaylaştırdı bile diyebilirim bu durum. Sonuç olarak şikayetim yok, etliye sütlüye karışmadan da yaşarım sonuçta.

Lakiiiiin, tam da bahsettiğim türde insanların savunduklarının tersine beni eleştirmelerine, kırıcı değerlendirmeler yapmalarına da sessiz kalamayacağım.

İyi ki açılmışsın be blog, bak içimde kalacaktı bu öfke. Yazdım gitti, rahatladım bile, ne yapsam bugün alışverişe mi çıksam acep?

Sen Yokken

2011-03-29T12:11:00.002+03:00

Canım cananım blogum şükür kavuşturana. Hoş sen olsan ben yazacak mıydım? Hiç sanmam. Günlerim kanepe de, battaniye altında, açık tv karşısında uyuklayarak geçti senin yokluğunda. Önce zor, sonra karmaşık daha sonraysa şaşkın şimdiyse duruma özel endişe hali içinde günler. Böyle muamma gibi yazıyorum ama olsun varsın en azından gizemli de olsa not düşmüş olayım buraya. Ne olmuş neler yaşanmış bu süreçte…

Ergenim çok büyüdü. Zaten büyüktü evet. Şimdilerde daha bir adam, daha bir kocaman görünüyor gözüme. Daha sakin ama yine de beklemediğin bir anda dev bir şelale gibi akıveriyor kanı deli deli. Hoş bu tarafı anasına çekmiş belli. Şükür dersleri iyi, okulla arası iyi, kardeşiyle daha ilgili, ondan beklemediğim kadar sakin yaklaşıyor kardeşine. Mesudum yani son zaman. Ya biz alıştık ergenliğe ya da yavaş yavaş duruluyor bilemem. Ama agucuk gugucuk çocuğunla arana yetişkinlere has mesafeler koymayı öğrenmek gerçekten zor. Öğretiyor hayat işte, her yeni aşama yepyeni bir öğreti.

Ada paşam bu aralar asabi biraz. Artık abiye mi özeniyor, ikinci ergen vakası mı bilmiyorum. Bugün de hasta biraz, kanepeyi ona devrettim. Ben diyorum “zencefil yapayım sana”, o diyor “çikolatalı bişi yok mu anne yaaa”. Tipik Ada…

İşte Öyle Bişiler

2011-02-19T13:49:00.002+02:00

"Nerde bu kadın?" sesleri geldi de kulağıma, ses vereyim dedim. Bazen kendi kendine kalmak gerekir ya hani, bazen hem düşünmek gerekir hem de düşünmekten kaçılır hani. Öyle bir dönemdeyim ben de. Amigurumi ilaç gibi geliyor bu haldeyken. Say say, ör ör, sök sök, tekrar baştan hadi say say...

Pucca bugün katıldı aramıza sırada Garu'su var. Yalnız kalmasın di mi ama ...

Kafamı toplayım da görüşürüz yine.

İlk

2011-02-08T14:44:00.003+02:00

Tanıştırıyım Koca Kafa Ayıcık. Dün doğdu. Bebek daha :D Bundan böyle Gökçe'nin anahtarlığında İyor ile birlikte yaşayacak. Benden ayrılan ilk oyuncağım :( Neyse ki emin ellerde...

Tatil Manzaraları

2011-02-04T16:13:00.004+02:00

Biraz tatil, biraz dinlenme, biraz çalışma, biraz eğlence, biraz aburcubur ....

Can

2011-02-02T21:07:00.002+02:00

Çok genç yaşta, çok genç yaşta ki bir dostu kaybettim ben. Yıllardır yüreğimde taşırım, son telefon konuşmamızda ki keşkelerimi. Her ölüm erken, her ölüm milyonlarca keşke barındırır içinde. Bu sabah,bir başka genç erken ölüm haberi hem kabuklanmış yaraları kanattı hem yepyeni yaralar açtı bir çok yürekte.
Benimse aklımda sadece o görüntü… birilerinin kucağında, olan bitenden tamamen habersiz, sadece birkaç ay önce annesiyle yanak yanağa poz veren Can bebek, hızla acılı görüntülerden uzak tutulmaya kaçırılan… Yıllarca annesinin, hiç hatırlamadığı annesinin acısını yüreğinde taşıyacak oysa ki:((

Haftasonu

2011-01-31T14:54:00.002+02:00

Cuma günü okulda satışlar pek yolunda gitmedi. 5 liralık satış yapıp 45 liralık harcama yapınca ciddi bir ekonomik krize giren Ada mutsuz geçirdi o akşamı:D Ertesi günkü parti ve karne biraz teselli etti neyse ki. Fakat güzel bir çalışmaydı. Kullanmadıkları eşyaları, oyuncakları ve kitapları sattılar. Çocuklar için farklı bir deneyimdi.

Cumartesi günü 3. kez mum üfledik :)) Üç pasta, üç kutlama üç, ayrı parti grubu :))Haftasonu bol eğlence, bol aburcubur, bol misafir, bol sohbet, bol arkadaşlı geçti. Ben yine de boş durmadım çalıştım akşamları. Amigurumi takıntım hala geçmedi, son eserim aşağıda ki kokeshi bebek :D Terapi amaçlı başka işlerde yaptım ama şu yazıyı yayınlar yayınlamaz yünümü alıcam elime :D

Takıntı

2011-01-28T09:40:00.002+02:00

Evet ben takıntılı biriyim:D Önce Hamarat Atölyenin kurslarına gitmek istedim ama her iki seferinde de aksilik oldu, gidemedim. Normal bir insan bekler bir sonra ki kursa gider değil mi? Ama tabi NORMAL bir insan yapar böyle. Ben kendi kendime öğrenmek için uğraşıp duruyorum. Bu sabah bu şişko kuşu yapmak uğruna kocayı uyandırmayı bile unutmuşum :))

Tanıştırıyım acemi örgücünün şişkoşu ...

Prensim

2011-01-27T10:39:00.002+02:00

Benim romantik prensimin doğumgünü bugün. Her geçen gün yüzündeki bebeksi ifade azalıyor. Bakışları sertleşiyor, tavırlarında ergenlik kendini küçük küçük gösteriyor. Ama o kalbinin yumuşaklığı, yüreğinde ki sevginin büyüklüğü, vefası, vicdanı hiç değişmiyor. Hiç de değişmesin. Kalbimin efendisi, romantik prensim, uzun, huzurlu bir ömrün olsun. İyi ki doğdun.

Acemi işi

2011-01-26T20:10:00.003+02:00

Koca bir gün uğraştım , hepi topu 6 cm lik bir koala için. Acemi olunca, deneme yanılma yapınca uzun sürdü. Yok hep böyle uzun sürüyorsa değmez valla deli işi :D

İçses

2011-01-25T13:49:00.001+02:00

Sabah olur ama uyku bırakmaz ya bir türlü seni bazen. Başını koyduğun her yerde için geçer, tatlı tatlı uyku yayılır içine. Gözünü açarsın, bilmeden ne kadar zaman geçtiğini, üzerine bir battaniye örtmüş sevgisinin sıcaklığına sarıp çıkmıştır aşk evden. Kıymamıştır uykuna sessizce bakmıştır belki sana. Gözünü kapatır hayal edersin, kapıdan çıkarken nasıl bakmıştır, sıcak, güvende olduğuna emin olmak için bırakıp giderken seni.
Ruh haline hemen şımarıklık hakim olur. Kahvaltı yapmazsın, diyet de neymiş, yersin evdeki bütün çikolataları. Ayaklarını uzatıp aylaklık yaparsın. Hiçbir filmi, hiçbir diziyi sonuna kadar izlemezsin, maksat tembellik olsun, oturursun öylece elinde kumanda, yanında içecek sıcak bir kahve, belki o gün elini bile sürmeyeceğin, belki ne yapacağını bile düşünmediğin bir yumak yün. Zamanı boşa harcamanın lüksünü yaşarsın.
Aslında, işte öyle zamanlarda şükredersin daha çok. Hayatta olmanın, seni seven birilerine sahip olmanın, ayaklarını uzatıp aylaklık yapabileceğin bir sığınağın olmasının, ne büyük bir şans olduğunu düşünür, şükredersin.

Odamdan

2011-01-21T16:08:00.002+02:00

Yıllar önce Ada'ya hamileyken yapmıştım bebek odası için. Hiç asamadık önce bitmediği için, sonra kız şeyi olduğu için :D Şimdi benim odamda.

Gül

2011-01-20T20:48:00.002+02:00

Ne güzel yakalamışsın bu gülüşü. Koca bir poster yapıp asasım var duvara.

Nerdeyim, Ne Yapıyorum?

2011-01-18T13:24:00.003+02:00

Bu ara takıldıklarım, pembe, mor, broş, iğne oyası, tığ işi, amigurumi ....

Penceremden

2011-01-12T15:43:00.000+02:00

Bağımsız

2011-01-11T07:58:00.000+02:00

Bağımsızlığını ilan etti bizim ergen. Okul çıkışları servise binmemeler, arkadaşlarla caddeye ineceğiz biz demeler, akşama yemekte ne var sevmediğim bir şeyse dışarıda yerim diye telefon açmalar…
Hani bebekken beklersin ya büyüsünde bunlar bunlar olsun diye, bizim evde oluyor onlar ama insanoğlu nankör, mutlu muyum, eeeehh. Mutluyum mutlu olmasına sağlıklı bir gelişim içinde yaşamalıyız bunları tabi de, zor beee. Tümden kopuyor gibi geliyor evlat. Bir yandan seviniyorsun bir yandan özel hayatıma karışma diyince koca bir taş oturuveriyor yüreğine.
Canım oğlum, büyümen çok güzel gurur duyuyorum bununla ama bir yandan da özlüyorum be bıcırık, sarı civciv hallerini.

Kısa Kısa

2010-12-17T16:39:00.001+02:00

• Dün anneme yaptığım diyetten ve geldiğinde yapacağı bir çok yemekten yemeyeceğimden bahsettim, dünden beri konumuz aynı. “Sen şimdi hiçbir şey mi yemiyorsun?” her telefonda aksatmadan soruyor. Anlaşılan Dukan’la birlikteliğimiz annemin burada olduğu sürede sekteye uğrayacak. Zira genellikle çocukların sevdiği, hemen hepsi hamur işi ve tatlı olan yoğun bir menüye uzun süre dayanmak pek mümkün olmayacak. Önümüzde ki bir haftadan sonra mecburi “annem geldi” molası vereceğim yani. Umarım verdiğim kiloları geri almam.
• Ada dün akşam uyumadan önce “Bu okulu çok seviyorum yaa” dedi. Nedenini sordum ama cevap “sadece seviyorum işte” oldu.Her hafta okuldan gelen o haftaya ait fotoğraflara bakınca anlıyorum aslında, her şey bir faaliyet şeklinde öğreniliyor okulda. Çocuklar bunu oyun gibi algılıyor. Üstlerini kirletiyorlar, her türlü havada bahçede bisiklete biniyorlar, karda, çamurda oynuyorlar… Kim istemez, kim sevmez ki böyle okulu.
• Hala tüm gün hatta gece yatana kadar atölyemdeyim. Çok mutluyum, yakında bitenleri sizlerle de paylaşmak için sabırsızlanıyorum.
• Bir iki güne kadar babam gelecek. Çok özledim. Ancak o torunlarını benden daha çok özlemiş sanırım. Kıskanmadım desem yalan olur :p

Kısa kısa yazayım bunları da hafta bitsin artık. Yeter bu kadar çalışmaya gidiyorum ben.

Diyetteyim, işimdeyim, odamdayım...

2010-12-14T14:47:00.003+02:00

5 gündür Dukan amcanın ye dediğini yiyor, yeme dediğini yemiyorum. Çok zor bir diyet değilmiş. Yalnız düşünüyorum da, ille de dukan şart değil. Sonuç olarak karbonhidrat ve şekeri tümden kesince zaten zayıflar insan. Yok yok bırakmıycam Dukan'ı. Alıştım, midem de küçüldü sanki, gayet keyifli gidiyor.

Evde sürekli atıştıran bir tip olduğum için mutlaka oyalanacak bir şeye ihtiyacım vardı, haliyle kendimi çalışmaya verdim. Bu gidişle marangoz olucam ben ya neyse. Şimdilik parmaklarımı zımparalamakla meşgulüm:) Evet dikkat istiyor bu işler. Yapması çoook zevkli ama çok :D

Ada's City :))

2010-12-09T08:15:00.001+02:00

Çalışıyorum

2010-12-07T13:46:00.002+02:00

Hala aynı yerde aynı masanın başında çalışıyorum. Arada bir şeyler yemeyi de ihmal etmiyorum. Tabii ki faydasız, kilo aldıran şeyler yiyorum. Ben bir diyet yapıcam ama ne zaman bak onu bilmiyorum :((

Home

2010-12-06T15:35:00.001+02:00

Günaydın

2010-12-06T09:15:00.002+02:00

Merhaba sabah, kuş, gün, ağaç, bulut, mavi, yaprak... Merhaba!

Günaydın...

Bugün

2010-12-03T09:49:00.002+02:00

Bu sabah masamda küçük misafirler vardı. Şen şakrak cıvıldayarak günaydın dediler bana :))

Şımarık

2010-12-02T13:18:00.003+02:00

Tüm günümü bu odada geçiriyorum. Akşamları bile, başka bir şey izleme bahanesi ile kaçıyorum buraya:))

Kafamda yüzlerce proje var. Bu kez yapıyorum da valla, tembellik etmeden. Kendime ait bir çalışma odasına kavuştum ya, bayramda topladığı tüm şekerleri yemeye çalışan şımarık çocuklar gibiyim.

Bugün

2010-11-30T14:41:00.003+02:00

Sabah uyandığımdan beri haftasonu Hamaratdiva Atölyesi'nde dergide gördüğüm çiçek motiflerini yapma hevesi içindeydim. Saat 6'dan bu yana şu yukarıda gördüğünüz kapı süsü 5 farklı kumaşla kaplandı, kurdelaya dolandı, tam bir kararsız terazi olarak söküldü söküldü yapıldı. Hatta bir ara Ozi, "çıkta bir kapı süsü al yahu, ne uğraşıyorsun" bile dedi.

Şu anda karşımda duran ve kapıya asılmayı bekleyen çiçekleri her gördüğümde mutlu oluyorum. Yetmez mi?

Neyse şimdi gideyim de akşam yemeğini yapayım çocuklara bunu yedirecek halim yok ya :D

Yeni Umutların Zamanı

2010-11-29T21:39:00.003+02:00

Pazar gününü yılbaşı ağacımızı süsleyerek ve kartondan minicik yılbaşı ağaçları yaparak geçirdik. Uyuya kalıp Sapanca'ya gidemediğimiz için güne somurtarak başlayan Ada da gülümseyerek bitirdi Pazar gününü.
Haftasonunun kayıtlara geçmesi gereken önemli bir notu daha var. Asla ama asla çocuklara ses çıkartan bir şey alma. Bu pazar Bremen Mızıkacıları bizim evdeydi.Hangi akla hizmet mızıka alır ki insan. Salağım ben, valla bak...

Bayram Seyran

2010-11-12T13:13:00.002+02:00

Aslında tatilde Mersin'e gidecektik. Fakat son zamanlarda o kadar çok yorulmuşuz ki... Son anda itiraf ettik birbirimize evde olmak istediğimizi. Annemler üzüldü tabii. Pardon babaaa :)

İstanbul'da kalınca katılamayacağımızı bildirdiğimiz bir sürü şeye sonradan katılmak zorunda kaldık. Bugün Ada'nın okulunda bayramlaşma var. Aslında çocuklara mendil almak istedim ama kağıt mendil çıkalı mertlik bozulmuş. Ben de hepsine şans bileklikleri aldım. sonrada netten bulduğum bir uğur böceği resmiyle tek tek süsledim onları. Ada çok beğendi. Bu kartları atacaklar anne, senin emeğine yazık olacak, üzülürüm ben, dedi bana. Oyyyy yerim ben onu duyarlı böceğim benim.

Muffinler yaptım Muffin kalıbını atmışım taşınırken. Yamuk yumuk oldu hepsi. İsim taktık bizde Yamuk Kek :) Tadı çok güzel ama tipi kayık...

Şekerlerim, şekerli çikolatalı kurabiyelerim, yamuk kekelerim ve küçük hediyelerim hazır. Ben şimdi okula gidiyorum. El öptürmeye.

Herkese iyi bayramlar :))

Sabahın Köründe

2010-11-08T06:31:00.001+02:00

Şimdi sen bu yazıyı okurken farkında değilsin belki, ben söyleyeyim saat 6:11. Henüz kargalar uykuda. Normalde ergen gittikten sonra bende uyurum bir saat daha. Bu sabah sıkı bir fırça yediğim için uyumaya müsait değil bünye. Zira kafamın ortasında dimdik ayakta duran bir soru işareti, kaskatı kesilmiş dışa vurulamamış bir öfke ile yatay duruma geçmek mucize olur zaten.
Soru şu her saç kestirişinden sonra mutsuz olan, saçının her bir telinin emrettiği vaziyette duracağını sanan, her nasıl oluyorsa her durum ve mutsuzlukta seni paylamaya hazır ve nazır bekleyen bir ergeni, sana kalp krizi geçirtmeden nasıl idare edersin?
Şimdi ona, daha kuaförün kapısında bozulan fönüne tahammül etmeyi öğrenmenin yıllar aldığını söylesen işe yarar mı? Saçının nasıl göründüğünün değil de, o saçın altında ki kafanın kendisiyle barışık olmasının paha biçilmez olduğunu öğrenmesinin zaman alacağını söylesen anlar mı? Hayatına da tıpkı saçı gibi sürekli şekil vereceğini, kısa süreli itaatlerden sonra onun da başına buyruk devam edeceğini, buna alışması gerektiğini anlatabilir misin? Tut ki canını dişine takıp söyledin, seni sağ bırakır mı acep?
Zor zanaat ergen olmakta, büyümekte, sabrı ve hayatı olduğu gibi kabul etmeyi öğrenmekte.
Yani şu anda dışarıda bir yerde, yüzlercesinin arasına katılmış hayatta ki en büyük derdi saçının nasıl durduğu olan bir ergende bu evden çıktı. Karşınıza çıkarsa sakın ola saçı hakkında yorum yapmayın. Aman ha, canınızı seviyorsanız hiçbir ergene görünümü hakkında, olumlu da olsa fikrinizi beyan etmeyin. Hoş bunda da sinir olacak bir şey bulur onlar ya neyse…

Sigara Savaşları Episode Bilmem Kaç...

2010-10-27T10:49:00.001+03:00

Sigarasız 100. haftam. Kendimi tebrik ederim :)) Sen de yapabilirsin.

Merhaba Blog

2010-10-25T15:18:00.000+03:00

Dün akşam son kutuları depoya taşıdık. Bu gün temizlik var. Hayat her zaman ki rutine oturdu oturacak. Alışılmışın dışına fazla taşınca huzursuz oluyorum. Oysa sanırdım ki hep, farklılıkları sevenlerdenim. Bilmem, belki de yaşla ilgili fazla değişiklik, fazla iş, yapılacaklar listesini bitiremeden yeni listeler hazırlar bulmak kendini yoruyor artık.
Koştura koştura geçti tüm günler. İlk defa şu anda içim rahat oturuyorum. Hoş akşama yemek yapmam gerektiği aklımın bir kıyısında dürtüyor beni aralıksız ama o sayılmaz.
Ada yeni okuluna alıştı. Çok mutlu. Ben de öyle. Ödevler boğmuyor bizi, onu anlayan öğretmenleri arkadaşları var. Sbs sınavı stresi yaşatılmıyor. Sınav sınav, not diyen bir sistem yok. Çektiğimiz onca eziyeti düşününce,bu kararı daha erken almalıydık diyorum. Şükürler olsun…
Ege hazırlık sınıfında. Bu seneyi de laylaylom geçirecek. Yine de onun için iyi oldu. Bir yıl bir yıldır, seneye daha olgun, daha aklı başında başlar liseye. Babayla pek bozuk araları. Kızın olsa sen aynı durumda olurdun diyor herkes. Erkekler arası sürtüşmeler biraz daha mı gergin, bilemiyorum. Ege’nin yeni projesi bir dil yaratmak. Uzun uzun üzerinde çalışıyor. Her gelişmeyi anlatıyor bana. Alfabesini ve tüm seslerini hazırladı. İlginç bir çalışma, tıpkı kendisi gibi:))
Son zamanlarda olan biteni not etmek istedim. Sanırım yeniden yazmaya başlamanın vakti geldi.
Merhaba blog.

2010-09-21T10:02:00.003+03:00

Çocuklar okula başladı çok şükür. Doğal olarak sabah 5:30 alarmı kuruldu. İlk günlerden sabah tartışmaları evde bırakılan huzursuz anne hayatımıza döndü. Hayat işte bir şey düzelir, güzelleşir, öte yanda anında başka bir şey zorlaşır, sevimsizleşir. Uyum sağlamak zaman alacak.
Dün sabah Ege’yi okula götürdüm. Sabah trafiği korkunçtu. Yanımda liseye başlayacak bir delikanlı, 8 yıldan sonra ilk kez yeni insanlarla bir araya gelecek olmanın heyecanıyla durmaksızın konuştu. Yeni merakı farklı diller, o dillere ait fonetik :) sessiz m’lerden, t sesinin kaç farklı şekilde çıkarılabildiğinden, kaybolan eski dillerden konuştu durdu:) Okula gider gitmez benimle olan işini hızla bitirip ( tabii ki para) postaladı beni.
Sonrasında ehliyeti kaptıran :)) Ozi’yi aldım eve dönüp. Tüm gün ona şoförlük yaptım. Evrak peşinde, devlet dairelerinde sıra bekleyerek geçti günümüz. Evi değiştiriyoruz yine. Sığamadık 3 odaya :( Yine taşınma var ufukta. Ama önce tadilatlar, ustalar, sonra kutular, paketler…
Gündem yoğun yani. Ne zaman olmadı ki, hayat işte koştura koştura geçip gidiyor.

Döndük

2010-09-01T16:55:00.004+03:00

Yollar, dağlar, denizler, göller, gün batımları gördük. Güzel anılar biriktirdik. Döndük.

Başlıksız

2010-08-03T19:31:00.003+03:00

En yakın arkadaşımla 2 aydır konuşmuyoruz. Öyle saçma sapan, öyle abuk, ipe sapa gelmez bir şey yüzünden kırıldık. Ben haklıyım ama o da haksız değil hani yalan söylemeyeyim. Ama ikimizde kırgın, ikimizde inatçı, ikimizde huysuz, ikimizde teraziyiz. Zor yani bizim işimiz hiç bozuşmaması gerekenlerdeniz.
Diğer en yakınım, biliyor bir çoğunuz teeeee Kanada’ya uçtu gitti. msn filan konuşuyoruz arada ama olmuyor işte, bir fincan kahvenin ya da gün içinde yapılmış bir kaçamakla içilen iki şişe biranın yerini tutmuyor.
İki tane canımın içi daha var ama onlar zaten yıllardır uzaklarda. Artık yıl içine düşen telefon sayısı aybaşına birden az. Ne kadar canımın içi de olsalar uzak işte olmuyor.
Blogtan çok insan var sevdiğim, yıllardır tanıdığım. Çoook yakın dostum gibi sevdiğim. Ama görüşülmüyor. Bu koca şehrin keşmekeşinde kimi çoluk çocuk kimi işin derdinde.
Öyle arada görüşülen dost değil de arkadaş olanlar var bir de. Eski iş arkadaşları var. Öyle ama mesafeli, diğerlerinin yerini doldurmayacak, sevdiğim ama özlemediğim.
Bu ara yalnızlık biraz bunalttı beni. Tek olsam tadını bile çıkarırdım ama çocuklar evde ya tatil ya. Kalabalık bir yalnızlık bu.
Neyse döktüm içimi gidiyorum. Bir ara yine uğrarım blog…

Paşa Dönüyor

2010-07-22T13:49:00.000+03:00

Bitmeyecek gibi gelmişti ama 15 gün bitiyor sonunda. Yarın akşam paşam eve dönüyor. Bir sürü aksilik geldi başına. Ayağını çiviye çizdirip tetanoz aşısı olmak zorunda kaldı, parmağını kapıya sıkıştırdı, tırnağı morardı, yara enfeksiyon kaptı antibiyotik kullanmak zorunda kaldı.. Kıyamam, sağ salim gelsin de geçer hepsi. İlk günler geçince annesini de özledi, önce söylemedi sonra sonra itiraf etti. Canım paşam, annen de seni çok ama çok özledi.

İlk Aşkım

2010-07-16T11:01:00.004+03:00

Ege kampta ikinci haftasına başladı bugün. Offf ne uzun sürdü. İnsanoğlu, daha doğrusu anne dediğin kişi bir tür mazoşist. Çekinmeden benimle savaşıp canımı acıtan, geceleri nasıl davranmalı, bu dönemi nasıl atlatmalı en az yarayla diye, düşünmekten uykumu kaçıran, her türlü ergen krizini kabus gibi gündüz gözüne yaşatan ergenimi özlemek, her şeye razı olup yanımda istemek, mazoşistliğin kelime anlamı bu işte, bu. Özlüyorum. Üniversite yıllarına kalan 3-5 senenin, geçen 14 seneden çooook çok az olduğunu hatırlayınca, göz açıp kapayana yuvadan uçacak, böceğim kendi yaşamına kanat çırpacak diye, kalbim pır pır, gözüm sulu. Bir o kadar da gurur doluyum, başarmış olmak bu, kucağıma 2,5 kiloyken verdikleri, tek bildiği, o da içgüdüsel karnını doyurmak olan bebeğimi büyümüş görmekten gururlu. Yine göz yaşı, mutluluktan ağlamayı tattıran ilk aşkım, halen ağlatıyorsun beni. Annelik ne garipsin, hastalıklı bir kara sevda gibi, anlaşılmaz, güçlü, insanın kalbini mutluluktan uçururken yerden yere vurur gibi…

Haftasonundan... Yılandan az önce :S

2010-07-15T22:07:00.000+03:00

Hadi Yazı Yaz :p

2010-07-15T15:17:00.001+03:00

Yaz tüm rehavetiyle, sıcağıyla geldi sonunda. Hafta sonları Sapanca etkinliği sanırım geçen hafta sonu yaşanan yılan paniğinden sonra bir süre sekteye uğrayacak. En azından benim için. Hayvanın adını yazarken tüyleri ürperen ben, Ada’nın yılan diye bağırmasından saniye geçmeden oraya doğru koştum ya, anneliğin nemenem bir şey olduğu bir kere daha anlaşıldı tarafımdan.
Ergen bu sene ilk kez kampa gitti. Benim aramam yasak. Bir gün arayla öğlen saatlerinde kendisi arayıp, iyiyim iyiyim hadi bay bay deyip kapatıyor. Seni seviyorum, çok özledim gibi şeylere ise hıııı diye cevap veriyor. Zira annesini özlemek demek karizmayı kaybetmek demek bu yaş grubu erkek milleti için.
Yazın en güzel haberi, benim yıllar sonra havuz başında bir şezlongda ilk kez gerçekten kitap okuyup, uyuklayabilmem oldu. Bu yıl gerçekten çocukların büyüdüğünü hissediyorum. Onlar büyüdükçe benim sorumluluklarım azalıyor. Kendime zaman ayırabilmek çok güzel ama bir yandan da bana giderek daha az ihtiyaç duymaları kalbimi buruyor. Annelik işte kalıcı bir delilik hali. Baksana bu kadar zaman yazmadım, yazdığım her şey onlar hakkında. Yok yok benim daha öğrenecek çok şeyim var, bu delilikten kurtulmak için.

Hafta sonundan...

2010-06-28T19:08:00.002+03:00

Bizim evin gündemi...

2010-06-10T10:56:00.003+03:00

Çok şükür bu sene üçüncü ve son SBS sınavımıza girdik. Her sene olduğu gibi özel bir hazırlık yapmayan hatta hiç hazırlık yapmayan, son aylarda dershaneye bile gitmeyen Ege, yine bizi şaşırtan boyutta bir başarıyla verdi sınavı. Ancak senelerdir Fransızca öğrenmesine rağmen, o ve bir çok arkadaşı sınavda sorulara İngilizce sorulara göre cevap vermişler. Hiçbir açıklama yapmadan, ilk kez bu sene, yabancı dil cevap anahtarını her dil için farklı düzenleme kararı almış meğer bakanlık. Bizim de bundan sınav cevaplarına bakarken haberimiz oldu. Kendi okulumuzda liseye devam edeceğimiz için ve sınavla bir yere yerleştirilme kaygımız olmamasına rağmen büyük bir hayal kırıklığı yaşadık. Şaşkınlığımız devam ederken, Ege evde sinir içinde dava edeceğim okulu da SBS’ yi de diye deli deli dolaşırken, MEB’den bir açıklama geldi. Ege ve Ege gibi başka bir dilden cevaplayan çocuklar için bir defaya mahsus fakslanacak bir dilekçeyle, sınav sonuçlarının cevaplanan dile göre değerlendirileceği söylendi. Dilekçemizi faksladık. Bizim sorunumuz şimdilik çözülmüş gibi duruyor. Ege de sakinleşti biraz ama sorulara karma cevap veren yani kimine Fransızca kimine İngilizce sorulara göre cevap veren çocukların mağduriyeti maalesef devam ediyor. Çift dille eğitim yapan bizim ki gibi bir çok okulda tam bir karmaşa yaşanıyor son bir haftadır. Üstelik bakanlık bu konuda ki sorumluluğu üstlenmiyor. Hata yaptığını reddedip, bu konuda okullara ve velilere yüklüyor sorumluluğu.
Ah benim güzel ülkem. Ben bu çocuğa hamileyken eğitim sistemi onun zamanına kadar düzelir diye pembe umutlarım vardı. Şimdiyse torunlarımın çocukları daha iyi bir sistemde eğitim alır mı diye kara bir kuşku var yüreğimde.

Unutmamak İçin :))

2010-06-01T18:02:00.002+03:00

Ders: Hayat Bilgisi
Soru: Sınıfınızda gürültü oluyor mu? Olmaması için önerileriniz var mı? Yazınız.
Ada'nın cevabı: Evet oluyor. Ödevini yapmayan olunca öğretmenim çok bağırıyor. Öğretmenimiz bağırmasa hiç gürültü olmaz aslında.
:))

Ben...

2010-05-28T21:10:00.002+03:00

Ah midem vah midem, endoskopiye mi girsem, hangi doktora gitsem derken…

Yine mi kanser, yahu çekirge bir sıçrar iki sıçrar, bu sefer ucuz da yırtamam derken…

Birkaç eş dost mide bu stresten olmasın dedi.

Sonunda gittim bir kafa doktoruna. Meğer yaşadığım korkuların sonunda p.anik a.tak olmuşum. Şimdi ilaç kullanıyorum. Ataklarım azaldı. Bu seferde yazasım gelmiyor bloga. Demek kaçarmışım buraya, kafamı dağıtmaya.

Şimdi arayanım yokken, yazmazsan ağlarım diyenim yokken, e zaten canım hiç istemezken yazmayıversem diyorum. O da sinmiyor içime ya, en iyisi ben biraz daha zamana bırakayım...

Dönerim belki be blog.

Günlerden Pembe

2010-05-05T19:45:00.001+03:00

Hoş Geldin

2010-05-04T13:30:00.003+03:00

İstanbul’a taşındığımız ilk yıllar çok yalnızlık çektim ben. Ozi inanılmaz bir yoğunlukta çalışırken küçücük bir çocukla eve tıkılmış, hiç arkadaşımın olmadığı bir şehirdeydim. Çocuğu kreşe başlattığım ilk hafta inanılmaz bir hızla kurstan kursa dolaşacağım, kurs canavarı olduğum dönemin ilk günleriydi. Onunla gittiğim ilk kursta tanıştık. Ben aslen yabaniyimdir biraz. Çabuk kaynaşamam. Karşımdakini rahatsız etme korkusuyla, çok temkinli atarım adımlarımı. Kurduğum arkadaşlıkların hızla ilerlemesi ancak karşımdakinin, onun gibi sıcakkanlı ve içten olmasına bağlıdır. Yapı işte ne yapalım :(
Şimdi düşününce 10 sene olmuş… Vaaaay. Muhtemelen okuduğunda o da şaşıracak. Hiç hesap etmemişiz.
Başka şehirlere, başka ülkelere taşındığı dönemler oldu. Kopmadık ama. Başım dertteyken kapısını çalabileceğime inandığım çok az insandan biri o bu şehirde. Şimdi yine bir taşınma arifesinde. Bu sefer iş daha ciddi gibi duruyor. Artık kapısını değil de muhtemelen mail kutusunu tıklatmam gerekecek. Ama arkadaşım çok uzak yaaa, teeeee Kanada :(
Sana blog açtığımız günü çok net hatırlıyorum. Hiç yazmadın. Yazmazsın artık diye düşünüyordum. Yazdın. Üstelik ilk yazında beni ağlatmayı da başardın. Şimdi bu yeni taşınma maceranı benimle birlikte bir çok kişi okuyacak. Eminim anlatacağın bir dolu güzel hikayen de olacak yeni hayatında.
Canım arkadaşım, hoş geldin:))

Zaman beni duyuyor musun???

2010-05-03T17:16:00.003+03:00

Zaman artık biraz yavaşlasan diyorum. Az önce uçak bileti bakarken üç yetişkin bir çocuk girdim çekirdek ailemizin bilgisini. Bu hızla akmaya devam edersen, yavru kuşlar kanatlanır uçarlar kendi yuvalarına, kala kala iki kişi kalır, ediyle büdü oluruz evin içinde:((

Bugün

2010-05-02T18:57:00.002+03:00

Bir hafta erken de olsa, sabah uyanınca yanı başında kırmızı kurdela ile bağlanmış, mutfak masasından aşırma, yapma çiçekleri bulmak insanın mutluluktan başını döndürüyor . Tarihin ne önemi var ki? Aşkımızın yanında lafı mı olur:))

Çok Şey Olmuş Bu Hafta Sonu

2010-04-27T12:41:00.001+03:00

Üç günlük tatile Cuma günü Sapanca ile başladık. Hafta sonu için zannedersem 23 Nisan sebebiyle, Ada’ya bakılırsa kafalarına taş düştüğü için ilk defa Ada’nın ödevi yoktu. Fırsat bu fırsat senelerdir ilk kez okulda ki bayram kutlamalarından kaytarıp, bayram günü tatil yaptık. Ada panik oldu, öğretmenim beni azarlayacak diye. İşe bak tonla para öde, özel okulda ezilmeden, iyi öğretmenlerle okusun diye devlet okuluna gönderme… Neyse ya sabır, az kaldı. Sene bitiyor hızla uzaklaşacağız bu okuldan.
Bu hafta daha güzeldi hava, bostanın hazırlığı yapıldı, fide bulunamadığı için dikim işleri haftaya kaldı. Evin önündeki mor salkım kendini kaybetmiş. Yapraktan çok çiçek var üstünde. Çiçeklerin üstünde de arılar tabii :) Arılar varsa polende var. Polen varsa ben orada olmamalıyım aslında. Baharın tadını çıkarmak haram bana bu polen alerjisi yüzünden.
Hava iyi diye havalara girip sobayı yakmadık Cuma akşamı. Bahçede ateş önünde ısındığımızı sandık. Cumartesi sabahı hasta uyandım haliyle. Çoluk çombağı arabaya atıp eve döndüm. Ozi kaldı işleri tamamlamak için. Bizim doktor randevumuz vardı. Ada bir yıldan uzun zamandır, dikkat eksikliği için tedavi görüyor, bu görüşmede hafta da 4 saat gittiğimiz dersleri bırakabileceğimizi söyledi doktorumuz. İşler yoluna giriyor dedi. Ada da bende çok mutluyuz. Hem maddi hem manevi çok zor bir dönem geçirdik. Blogta ayrıntılı yazmadım. Çünkü Ada zaman zaman okuyor burayı açık yakaladığında. Bu konuda ki kaygılarımı görsün bilsin istemedim. Ama şimdi her şey yoluna girdi:) Bir de şu okul değişince ohhh değme keyfime.

Pazar günü bu sefer Ada hasta uyandı. Ama umursamadık. Çünkü dayımız İstanbul’daydı ve biz onu Haliç Yarı Maratonuna götürecektik. Haftalardır dayısını koşarken izlemek için bekleyen Ada’ya bir kaşık ağrı kesici verdik ve yola düştük. Neredeyse 1000 kişi Feshane’de toplanmıştı. Yurt dışından gelenler, 60’ının üstündeki koşucular… Organizasyon kötüydü ama dayımız şahaneydi. Hedefinin altında bir sürede gülümseyerek bitirdi yarışı. Ada gurur duydu dayısıyla, ah bir de keyfi yerinde olsaydı. Dayı evine uğurlandıktan sonra, ilaçların verdiği enerji, izlediği maratoncu dayının verdiği gazla, bahçeye inip koştu, ilk antrenmanını yaptı şaşkınım:))

Bu arada buradan bir kez daha, sevgili dayımızı, başarısı, azmi ve örnek bir dayı olduğu için kutluyorum:)

Bizim evde volkan muhabbetleri...

2010-04-20T14:56:00.002+03:00

İnsanın dünyaya getirdiği o küçük bebek, gün gelir adam olur. Hele bir de Ege gibi meraklı ve okuyan bir çocuksa daha hızlı adam olur. Bir bakarsın sen ona değil, o sana öğretmeye başlamış. Daha 4-5 yaşındayken kara deliklerin nasıl oluştuğunu önüne gelene anlatan, sohbet etmek deyince bildiklerini birilerine öğretmek sanan bir çocuğu olunca insanın, anneliğin öğreticilik vasfını yaşayamazsın işte. Küçüklüğünden beri öğrendiğim her bilgiyi paylaşmaya koşarım ben Ege’ye. Çünkü bir şey öğrendiğinde bir tek, gerçekten mutlu bakar gözleri. Nedense mutluluk ve paylaşmak bilgi demek onun için.
Büyük bir hevesle koşarak gittim yanına dün yine, öğrenmişim bir şey hemen Ege’ye de anlatacağım.
• Ege biliyor musun bugün okudum, 1800’ler de bir volkan daha patlamış, o yıl yaz mevsimi yaşanmamış?
• Evet, biliyorum küçük buz çağı denir o yıla.
• :(

Artık hiçbir şey öğretemiyorum bu çocuğa:( Birkaç saniye muzip bir tebessümle baktı bana. Sonra…

• Anne, ne acayip değil mi? Doğa kendi kendini onarıyor aslında. Küresel ısınmaya karşı volkanik soğuma:)
Sen kiiim, onu şaşırtmak kim bak ama o seni nasıl şaşırtıyor.
Şaşkın anne ben.

Boş Konuşmalar

2010-04-16T07:01:00.002+03:00

Sabahın kör saatinden bildiriyorum, uykum var ama uyumak istemiyorum. Çelişkiler, kararsızlıklar insanı olarak dünyaya geldim sanırım değişen bir şey olmayacak. Yedisinde neyse yetmişinde o olacağım bende…
Zor bir gece geçirdim. Midem bir aydır rahattı. İlaçlar iyi geldi diyordum. Fakat dün akşam ne olduysa yine çok ağrım oldu. Kabus gibiydi. Hala da çok iyi değilim ama sallamıyor gibi davranıyorum midemin usuldan kendini gösterme gayretini. Bir de bunu deneyelim bakalım, yokmuş gibi yaparsak olmaz belki.
Sabahın bu saatinde akıllı uslu bir şeyler yazayım sakin kafa diye girdim ama bol saçmaladım kanımca. Bir iki saat sonra bir arkadaşım kahvaltıya gelecek hem makul derece de mantıklı bir kişiliğe bürünmek hem de kahvaltı hazırlamak için yavaştan kaçıyorum.
Akşama sezonun ilk Sapanca hafta sonu için yolculuk var. Vakit olursa uğrarım yine gitmeden. Haaa bir de bizim evin önünden ralli geçecekmiş. Heyecan yaptım çocuklar eve nasıl gelecek diye. Du bakalım yarışı seyretmekte nasip olur belki.
Sabah gevezesi anne böcük kargalar kahvaltı için b.ok ararken bildirdi:p

Dün

2010-04-15T11:25:00.001+03:00

Çiftlik

2010-04-13T14:34:00.003+03:00

Ben pek sebze sevmem. Sevmem demeyim de, hani olmasa bir süre aramam. Eee ser de Çukurovalılık var, et yemeden doymam. Yine de sağlıklı beslenmeydi, çocukların beslenmesiydi, organikti benim de bir çok şehirli anne gibi takıntılarım var bu konuda. Dolayısıyla hafta da iki kez meyve sebze alayım derdinde alışverişe çıkarım, çıkardım yani. Marketlerin manav reyonlarında, mumdan yapma süs gibi duran meyveleri, ıslana ıslana çürümeye ramak kalmış otları bir süre süzer, alma hevesi uyandırmayan görüntüleri sebebiyle, aynı görünümde olmasına rağmen üzerinde ki organik yazısı sebebiyle iki katı fiyata bir güzel kazıklanıp eve dönerdim. Aldıklarım dolapta dahi birkaç günden fazla dayanmazdı. Tatlarını söylemiyorum bile:(

Ta kiii 1,5 ay öncesine kadar. Artık 15 günde bir Çiftlikten gelen kargo sayesinde mis kokulu sebzelerim, meyvelerim, otlarım, domateslerim, el açması böreklerim, köy ekmeğim var. Hele o yumurtaların tadı, tereyağının kokusu… Paketlenmeden önce toplanmış, ya da pişirilmiş, tazecik.

Çok Ayıp :))

2010-04-08T15:03:00.000+03:00

Eve dönüş yolu, arabada …
• Anneee, babam bana verdiği sözü tutmadı.
• Ne sözü verdi aşkım?
• Akvaryuma kurbağa alacam dedi, almadı.
• Aşkım ne yapacaksın kurbağayı, ayyy çirkin çirkin, salonda kurbağa…
• Anneee, çok ayıp.
• ????
• O da bir canlı, çirkin denir mi?
• E ama çirkiiin. Kim ister ki bir kurbağayı sabah akşam burnunun dibinde.
• Çok ayıp anne çok. Hiç yakıştı mı şimdi bu sana?
• :S

Bizde Son Durum

2010-04-07T10:35:00.002+03:00

Hayat bu ara hızlı akıyor. Zaman zaman endişeli bekleyişler yaşasam da, şükürler olsun, her şey yoluna giriyor yavaşça.
Geçen sene sağlıkla ilgili sorunlar yaşadığımdan beri, ufacık problemler bile beni korkunç etkiliyor. Paniğe kapılıyorum. Bununla baş etmeyi öğrenmeliyim. Uzun süredir midemle ilgili sıkıntılarım vardı. Endoskopiden çok korktuğum için kaçınıyordum. Geçen hafta anestezi ile sonunda endoskopi yaptırdım. Ciddi bir sorunum yokmuş. Şimdi içim rahat ama reflü ve gastrit ile yaşamayı , doğru beslenmeyi öğrenmem gerekiyor artık.
Ada için yeni okul arıyordum. Sanırım beklentilerime uyan bir okul buldum sonunda. Önümüzde ki hafta kaydını yaptırınca içim rahat edecek, umarım.
Ergenle işler biraz daha yolunda son günlerde. Sana güveniyorum sözünün sihirli bir söz olduğuna inanıyorum artık. Evinizde bir ergen varsa ona “sana güveniyorum, sen kendin için en doğrusunun ne olduğunu bilirsin” deyin. Sorumluluğunu alan ergen inanılmaz bir çaba gösteriyor doğru olanı yapmak için. En azından bizde öyle oldu. Sanırım belli bir yaştan sonra çocuklarımıza hata yapmak için de izin vermeliyiz. Hayata hazırlamak bu olmalı, sürekli koruma altında tutatarak güçlü birer yetişkin olmalarını sağlamak mümkün değil. Annelik bana öğretmeye devam ediyor. Her yeni aşamada, bambaşka şeyler öğreniyorum çocuklarımdan.

Oooof of

2010-03-25T11:41:00.001+02:00

Annelik kadar sinir bir şey yok şu hayatta. Bu sabah, yıllardan beri aralıksız yaptığı gibi yemek konusunda yine uyuzluk yaptı Ada. Sabahın kör saatinde ben uyanmış fakat sabır henüz uykudayken, kırk yılda bir kakaolu çikolatalı kek dışında bir kek çeşidi pişirme cesaretini göstermiş bana, önüne b.k koymuşum gibi davranmaya başlayınca…. İpler koptu tabi. Ses yükseldi. İfade sertleşti. Tüm bunlar Ada’yı durdurmadı, limonlu ıceteaye ninem bayılırmış gibi limon tadını sevmiyorum ama şeklinde acıklı ifadelerle çile eşiği geçildi. Servis saati yaklaştı. Korkup gelmeyeceğini düşündüğüm baba, cengaver bir cesaretle mutfağa gelip ortamı yatıştırdı. Anne öpüldü, limonlu kek bir iki lokma da olsa tabakta bırakılarak, barış sağlanmış şekilde servise son anda yetişildi.
Muhtemelen şu anda sabah yaşanan krizden zerre hatırlamayan çocuk okulda, an itibariyle öğle yemeğine inmek üzere. Oysa evde kalan annenin,keyfi yok, boynu bükük, suçluluk duygusu dozer gibi yüreğinde kazı çalışması yapıyor.
Dedim ya, şu dünya da annelik kadar uyuz bir şey yok.

Kıskanç Anne=Ben

2010-03-24T10:53:00.004+02:00

Ege’nin her dönem iki kitap okuması gerekiyor ve bu kitaplardan da sınav oluyor. İşin kitabı okumak kısmı Ege için sorun değil, zaten okumayı çok seven bir çocuk. Sorun benim kıskançlığım. İnsan çocuğunu kıskanır mı, demeyin:))
En son Aziz Nesin’in Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz adlı kitabını almamı istedi benden. Her zaman ki gibi son ana kadar beklediğinden acil olarak alınması gereken kitabı, sıkış tepiş bir zaman aralığında birkaç kitapçı dolaştıktan sonra bulup aldım. Kitabı okumaya başladığında sınavın ertesi gün olacağını söyledi ve üstelik saat akşamın dokuzu olmuştu bile. Yaklaşık 350 sayfalık kitabın üçte ikisini gece 12 olduğunda bitirmişti. Bir de dalga geçer gibi ” güzel kitapmış, yavaş yavaş okuyorum, hoşuma gitti” diyerek beni bir kez daha kıskançlık içerisinde bıraktı. Kalanını sabah serviste bitirip ertesi günde sınava girdi.
Oysa ben, o kitapla birlikte kendim için aldığım kitabın henüz 100 sayfasını okuyabildim. Başladığımdan bu yana da yaklaşık bir hafta oldu. Şimdi en güzeli züğürt tesellisi yapmak. Kitabı çok beğendim yavaş yavaş okuyorum:))

Ergenin Zaferi

2010-03-12T10:09:00.002+02:00

Ben, çok kolay sinirlenen, huysuz, cadı ben. Bir erkek tarafından eğitiliyorum. Ehlileştim bile denilebilir.
Hayatımın ilk yıllarında babam , üniversite yıllarında, birlikte yaşadığımız için erkek kardeşim, sonrasında eşim… Ben onları, onlar beni değiştirmek için savaştık durduk. Olmadı. Ne onlar bir adım geri ne ben bir adım ileri…
Minik kalbini duyduğum ilk günden beri, başka bir aşkla bağlandığım oğlum, ergen oluncaya kadar savaştım. Bu güne kadar bir adım dahi atmayan ben, şimdi koşarak onun peşinden gidiyorum. Hayatınızın en önemli parçası, çok güçlü bağlarla kalpten bağlandığınız oğlunuz, bir anda anlamadığınız, başka bir türe dönüşüyor. Açıkçası terk ediyor sizi. Kalbinde ki yeriniz duruyor ama o kadar, daha ileri gitmenize izin yok.
Uzaktan, yaşadığı büyüme sancılarını gözlemliyor, kafasının karmaşasına şahit oluyorsunuz. Ancak yardım önerileriniz hep ve sertçe geri tepiyor. Hani en ufak yaralanmada, ağlayarak size koşan, sihirli öpücüklere inanan, bazen yeter biraz sus dediğiniz çocuk var ya. O artık sizinle hiç konuşmuyor. Yaralarını bir zafer madalyası gibi, belki de taaa mağarada ki atalarından miras olduğu şekilde, onurla taşıyor. Sihirli olanları bir yana, nadiren öpülmeyi kabul ediyor. Sizinle görünmek istemiyor. Rengarenk giydirdiğiniz oğlunuz, artık sadece siyah ve gri giyiyor. Odasının kapısı kapalı, kulağında müzikli tıkaçları ile tek başına olmak istiyor. O artık bir erkek, annesine ihtiyaç duymuyor. Sizse savaşmak istemiyorsunuz artık. Bu sefer olmaz. Bu sefer kaybetmeyi göze alamayacağınız bir erkek söz konusu.Mecburen öğreniyorsunuz bir erkeğin hayır dediklerine boyun eğmeyi.
İstenmedikçe yardım etmemeyi, öpücükleri ve sarılmaları en aza indirmeyi, kapalı kapılara hüzünle bakmamayı, cevapsız kalan soruları tekrarlamamayı, kibarlık beklememeyi, uykusuna, yemeğine karışmamayı, sadece siyah giysiler satın almayı, merakınızı, endişenizi kendi kendinize yaşamayı, ilgi beklememeyi, az konuşmayı, dağınık bir odada da yaşanabileceğini, giysilerin asılmasına gerek olmadığını, ufak kazalarda, yaralarda kız gibi paniğe kapılmamayı öğreniyorsunuz…

Bir Sorum Var Sizlere :))

2010-03-10T09:34:00.004+02:00

Son zamanlarda, aslında nedensiz bir şekilde, bırakılan yorumlara cevap yazmaya üşenir oldum. Fikirlerinizi, iyi dileklerinizi önemsemediğimden değil, öylesine, sebepsiz işte.
Ama merak etmiyor da değilim, acaba yorumların cevaplanması konusunda ne düşünüyorsunuz? Rica etsem yanda ki sütunda size uyan seçeneği bir tıklar mısınız?
Şimdi bu anket yüzünden OİP'e de malzeme olmak var ya neyse :))

Hastalık :((

2010-03-09T17:57:00.002+02:00

Yaklaşık 15 yıldır çeşit çeşit sürüyle hastalık yaşadık çocuklarla. Bu kadar yıllık tecrübeye rağmen bu denli endişe nedir, anlamak mümkün değil. Ben ne kadar paniksem Ozi’de o kadar sakindir böyle durumlarda. Sinir bozucu olsa da , onun bu sıra dışı sakinliği, ikimizin de panik halde evde deli deli koşturmasından iyidir sonuçta.
Ada iki gündür hasta. Maalesef 38 le başlayan ateş bugün 39 u gördü. Bunun sonu yarın doktor, arkasından antibiyotik gibi duruyor. Durum bu olunca da ben hiçbir şeye konsantre olamayan, her 15 dakikada bir ateş kontrolü yapan bir manyağa dönüştüm yine. Bu hafta bu tat ve lezzetle biter artık. Adoşum iyi olsunda…

Pazar

2010-03-07T20:27:00.002+02:00

Hatırlar mısınız, 70’li-80’li yıllarda evlerde merdaneli çamaşır makineleri vardı. Eskidikçe evi dolaşır hale gelir, canının istediği yerde yıkardı çamaşırları hani. Ben hep annem merdanesine elini kaptıracak diye korkardım. Anneme bunu söylediğimi hiç sanmıyorum. Kafasında korku senaryoları yazan tuhaf bir çocuktum ben. Kimseye de anlatmazdım. Deli mi ne, der gibi bakarlardı yüzüme çünkü.
İşte o yıllarda, en çok Pazar günlerinden nefret ederdim. Annem çalıştığı için bütün ev işleri, özellikle de çamaşır Pazar günleri yıkanırdı bizim evde. Babam, ev işlerinde pek yardımcı olmazdı anneme. Dolayısıyla annem sabahtan pamuk gibi uyanır, gün ilerledikçe bir barut fıçısına dönüşürdü. Elimizden geldiğince ayak altında dolaşmaz, ortalarda görünmemeye çalışırdık. Oraya bastın, üstüne döktün, gak dedin, guk dedin şeklinde kızgınlığını lavlaştırır, yanardağ gibi püskürürdü sonunda. Bu durumun kesin sonu, evde çıkan kavga, bağrış çığrış ve nihayet dargınlık olurdu, uzun sürmese de.
İşte bu yüzden hiç ama hiç sevmem Pazarları. Daha sabahtan mutsuz uyanırım, kahvaltısını da sevmem, gazetesini de Pazarın. Ama tek sebep çocukluk anılarım değildir bunda. Bir de sonları sevmem ben. Mesela hiçbir filmin sonunu hatırlamam, son 20 dakikaya girene kadar her seferinde aynı heyecanla izleyebilirim tekrar tekrar. Sevdiğim insanlar var, kaybettiğim, ancak onların ölümünden bahsedildiğinde hatırlarım artık olmadıklarını.
Bugün de sevimsiz bir Pazardı. Tıpkı annem gibi çamaşır yıkadım, ev işi yaptım, ödevlere yardım ettim, sinirlendim, lavlarımı döktüm eteklerime, bolca uyudum. Bir an önce bitsin diye kendimi tüm gün oradan oraya vurdum durdum. Bitti çok şükür, yarın Pazartesi. Yepyeni bir başlangıç, yeniden.

Tam Zamanlı Örgücü Anne :))

2010-03-05T11:18:00.002+02:00

Geçen hafta defalarca gönderilmiş olmasına rağmen, Ada’nın okulundan yine doldurulması gereken bir form geldi. Anne adı, baba adı vs.vs. Bilgisayar, veriler, dosyalar filan gibi kavramlar hakkında bilgilenerek, günümüz teknolojisine ulaşıp, bilgilerimizi elektronik ortamda sakladığı bir gelecek umut ediyorum okulumuz için inşallah :) Ben yazarken Ada da yanımda duruyor. Mesleği bölümüne gelince ben kendi mesleğimi yazdım, her ne kadar hiç yapma şansı bulamamış olsam da, benim de eğitimini aldığım bir mesleğim var. Ada dedi ki “ anne sen artık çalışmıyorsun ki..”. Eee burada ne iş yaptığımı sormuyor ki, desem de sildirdi bana ve “ev hanımı” yazdırdı.Ben "bu bir meslek değil hayatım" dedim. "O zaman örgücü yada terzi yaz" dedi bana. Ev hanımı olarak bıraktık tabi. Hayır bu isimle bir sorunum yok ancak benim evde hanım hanım oturduğum ve etrafımda ki hizmetçilere uşaklara talimatlar yağdırdığım, kabarık dantelli elbiselerle, 1800’lerde İngiltere'de geçen bir film sahnesi canlandırıyor kafamda. Sorun bu:)
Tabii bu olaydan sonra, takıldı bu durum benim aklıma. Birkaç gün sonra, hani mamografi çektirecektim ya, hastaneye gittim. Bir sürü kadın var haliyle. Sıramızı beklerken, yanımda siyah pantolon ceket içinde beyaz gömlekle, plaza çalışanı olduğu her halinden belli bir hanımefendi oturuyor. Benim üzerimde eşofman ve koşu ayakkabılarım olduğu için komik bir görüntü oluşturuyoruz. Ortak noktamız çekilecek olan mamografi ve benzer endişelerimiz olması, bir de benim geçmişimde ona benzediğim bir dönem olması tabi. Doğal olarak sohbet başladı aramızda. “Ne iş yapıyorsunuz?” diye sordu:) Sanki hafta içi bu kılıkta dolaşılabilecek çok fazla meslek seçimi varmış gibi. "Çalışmıyorum" dedim. Sonra bir ışık yandı kafamda, cevabımı buldum “ tam zamanlı anneyim”:))
Hanım olmak kim ben kim. Elinde vileda, ayağında koşu ayakkabısı hanım mı olur. Olsa olsa hanımın çiftliği olur:)) Kabul ediyorum iğrenç bir espiriydi:p

Herkes Yanılabilir Öyle Değil Mi?

2010-03-04T14:20:00.003+02:00

Dün telefonda bana, "sen çok güçlü bir kadınsın, senin gibi olabilmeyi çok isterdim" diyen arkadaşım, bugün depresif ruhuma, küçük bir hava deliği açabilmek için marketten eve taşıdığım bitki çaylarını görse ne düşünürdü acaba. Dışarıdan güçlü görünen bir çok insanın ortak sorunudur bu. İmdat çığlıklarınızı yalancı çoban masalı çerçevesinde görürler. Ben çocukken mesela, kardeşim çok korkak bir çocuktu, annem sürekli beni örnek gösterirdi ona "bak ablan hiç korkuyor mu?" diye. Deliler gibi korktuğumu söyleyemezdim. Her gece saatlerce gözlerim korkudan koca koca açılmış tavanı izler, en küçük tıkırtıda hızlanan kalbimi dinlerdim. Öyle işte. Bazen herkes yanılabilir öyle değil mi?

Not: Fotoğraf bu yazdan, bugünle bir ilgisi yok. Sadece hoşuma gitti...

Bugün

2010-03-02T17:03:00.001+02:00

iyimser bir başlangıç yap hadi bakalım...

2010-03-01T12:07:00.005+02:00

Baharın ilk günü bugün. Gri günlerin son günü olmasa da güneş umuduyla dolduruyor yüreğini insanın. Bu kadar güneş meraklısı olmam doğduğum topraklardan mı bilmem? Mesela şimdi oralarda hava 20 derecelerde, güneş sıcak, gökyüzü boncuk, rüzgar ılık biliyorum. Denizin uçsuz bucaksız, bol iyot kokulu olduğu memleketime bunca sene sonra kırka yaklaşırken özlem duymam garip. İçimde göç arzusu var. Akdeniz’in maviliğine yakın bir yerlere kök salasım var. Lakin hayat burada öylesine bağladı ki bileklerimden zor bee…
Yine de işte, güneş baharı müjdelerken bugün, çiçekler tomurcuklarla yeniden doğma hevesindeyken, umutsuzluk uzak olsun bizden. İyimser güzel bir başlangıç yap yeni bir haftaya, yeni bir aya, yeni bir bahara.

Sorgu

2010-02-26T11:28:00.001+02:00

Anneliği erken yaşadım ben, uzun bir süredir anneyim. Hayatımın neredeyse yarısı bu sıfat altında yaşandı. Zor günlerim, isyanlarım, bıkkınlıklarım oldu. Hala da oluyor. Özgür olduğum, sadece kendimden sorumlu tutulduğum anlar yaşamak istiyorum zaman zaman. Ama hiçbir zaman anne olma fikri uzaklaşmadı benden. Mümkün olsa daha çok çocuğum olsun isterdim. Belki yine söylendiğim, zorlandığım zamanlar olurdu ama yine de anne olmayı sever, şikayetlerimi fısıldar, yüsek sesle dile getirmeden kabul eder, sevgiyle devam ederdim.
Dün ilk kez, ilk kez bu ergenlikle gelen sorunlardan yılıp, sorguladım kendimi. Gerçekten üçüncü bir çocuğun daha yetişkinliğe geçiş sancılarına tahammül edebilir miydim? Anneliğin en zor kısmı bu sanırım. Tam da yavru kuşun kanat çırpmaya başladığı ve uçabilirim sandığı dönemdeyim.

Bekle

2010-02-24T11:19:00.001+02:00

Güneşli günler gidince neşem de gidiverdi işte. Ne iş yapasım var, ne yazasım, ne de konuşasım var.Günün büyük bölümünü hiçbir şey yapmadan geçiriyorum. Öyle boş boş twitterda akan yazıları izliyorum, birileri yazsın da okuyayım diye bekliyorum, yapılacaklar, gidilecekler bitsin evden hiç çıkmayayım diye bekliyorum. Yaz gelsin güneş daim olsun, hava sıcak olsun diye bekliyorum. Sürekli bir şeyler pişiriyor, yiyor, sonra da kilo vereyim diye bekliyorum. Kafamda ki fikirleri kendi kendine diken dikiş makinesini bekliyorum. Okunacak kitapların okunmuşlar raflarında olduğunu hayal ediyorum. Benim yerime 3-5 km koşacak gönüllü bir sporcu bekliyorum.Bu beklemeye bir son verecek bir ruh hali istiyorum.
Bir de ben bugün mamografi çektirmeye gidiyorum. İyi haberler almayı bekliyorum.

Macera

2010-02-18T14:54:00.003+02:00

Dikişe başladığım zaman, tabii ki benim de herkes gibi kafamda bir fikir oluyor. Amaaaa iş ilerlerken aklımda uçuşan yeni fikirlerle, başlangıçta düşündüğümden çooook başka bir şey çıkıyor ortaya. İşte bu yastık ta, bugün böyle bir serüven sonunda çıktı ortaya. Yenilenmeyi bekleyen 3 yastığım daha var. Bakalım onları nasıl bir macera bekliyor:))

İzler

2010-02-18T09:14:00.002+02:00

Sevince , ardında bıraktığı izleri de seversin. Ben her kavuşmayı, onların geride bıraktıklarıyla kolkola beklerim.

Biri Buna Dur Desin

2010-02-18T08:51:00.001+02:00

Anlamıyorum. Gerçekten anlamıyorum. Bana göre her insanda doğuştan olması gereken bazı şeyler bu evde yaşayan erkeklerde yok. Acaba diyorum genel olarak bir erkek sorunu mu, yoksa cinsiyet ayrımcılığı yapmanın alemi yok mu?
Bugün ki çıldırma sebebim; Neden hiç biri, bu evin erkeklerinden uyuyacağı ve uyanacağı saatle ilgili organize olmaz? Hatta evden çıkış saatine göre hazırlanma kabiliyeti neden yoktur? Bir zavallı insan ( ki bu ben oluyorum) her sabah üç ayrı uyku böceğini yataktan çıkarmakla görevlendirilmeli midir? Üstelik bu görev bence Mars’a ilk yolculuk yapacak insan olmaktan bile daha zordur.
En büyük olanından vazgeçtim, onun için bu saatten sonra yapılacak bir şey yok. Bir kere aldım kabul ettim demişim:) ama diğer ikisine bu bilinç nasıl kazandırılır. Kendi kendisine uyku süresini planlayarak uyumaya giden, saatini kurup uyanan, servis saatine göre hareketlerini hızlandırabilen insanlar olmalarını isteyerek çok mu ileri gidiyorum? Hayır gidiyorsam dur de. Şımarmayayım:))

Paranoyak Ben

2010-02-16T15:10:00.002+02:00

İstanbul her geçen gün daha tehlikeli oluyor, haliyle bende her geçen gün daha paranoyak oluyorum. Hatta son zamanlarda biraz fazla korkaklaşmaya başladığımı düşünüyordum ki….
Bugün Migros’a gittim. Reyonlardan birinde arkamdan 50 yaşlarında bir adam geldi. “Pardon, listeye baking powder diye bir şey yazmışlar. Bulamadım, yardımcı olabilir misiniz?”diye. Adam son derece kibar, temiz yüzlü ama ben hemen kıllandım, deliyim ya. Ozi olsa kesin dalga geçerdi.” Her önüne gelenden şüphelenme”, diye. Uzaktan gösterdim, gitmedim adamla birlikte . Adam gitti orada debeleniyor. Onu alıyor, öbürünü bırakıyor. Aksi gibi benim alacağım şeyde aynı yönde. Oyalanıyorum ama adam gitmiyor bir türlü. Yürüdüm, baktım elinde karbonat var. Dayanamadım gösterdim” Onlar değil şunlardan alacaksınız”, dedim. Yalnız psikopatım ya, bir yandan da çantamı iki ayrı yerinden sıkı sıkı tutuyorum. Tam o anda, arkamdan birisi çantama dokundu, çekti hafifçe sonra bıraktı, hissettim. Bir kadın gördüm uzaklaşan. Elinde bir kalem vardı. Ne bir market arabası, ne bir sepet, ne bir ürün.
Sonuç, paranoyak olmakta çok haklıymışım.
Aaa şimdi düşünüyorum da, kadının elinde ki belki de kalem değildi, maket bıçağına da benziyordu biraz :((

Bugün

2010-02-15T14:37:00.002+02:00

Yine uzun zaman olmuş Bugün fotoğrafı eklemeyeli....

Belki...

2010-02-15T11:19:00.003+02:00

Daha dün, tüm dünyaya kafa tutacak kadar cesur gencecik biriyken, şimdi nasıl da 40 a merdiven dayamış, başka bir cesur insanın annesi pozisyonunda bulursun kendini? Daha geçenlerde seni merak ediyor diye kavga ettiğin anacığının neler hissettiğini, kalbinde ki kuşun nasıl çırpındığını, kaybetme korkusunun sevgisinden de büyük olduğunu nasıl anlamış bulursun kendini? 20 dakika İstiklal’de yürüyecek diye kalbinin asırlarca gelmeyecekmiş gibi hüzünlere boğulduğunu sana anlatsaydım, anlar mıydın 20 sene önce? Kardeşinin gözünün içine bakan annenin, aslında bu da büyüyüp beni bırakmasa, diye çırpındığını anladığında biter mi kıskançlığın? Kime nasıl anlatırsın içinde ki sevginin boyunu fersah fersah aştığını? Gün gelip baba olmadan anlamasını bekler misin bu sevginin, korkunun, koruma iç güdüsünün ne anlama geldiğini?
Sen de annen gibi dayanacaksın elbet, büyüyecek anlayacak belki bir gün seni. O gün bitecek mi sanıyorsun?
Belki.

Yine Sorgu

2010-02-12T12:24:00.002+02:00

Bu aralar blog için bir şeyler yazarken, hep şu soru yankılanıyor aklımda. Neden yazıyorsun? Kime ne senin şu aralar ne düşündüğünden? Sanırım karmaşık yada gayet güzel istediğin şekilde yönlendirip yanıtlayabileceğin bir soru bu. Yazıyorum. Sebebini biliyorum ama bilmek pek işime de gelmiyor aslında.
Yalnız değil miyiz hepimiz günümüz dünyasında. Bize dayatılan örnek yaşamlarla, seçimlerimiz arasında sıkıştığımız, o küçük ekranların arkasında ki hayatlarımızda yapayalnızız. Paylaşıyoruz. Paylaştıkça azalıyor yalnızlıklarımız. Kimimiz olamadığımız kadar mükemmel resimler çiziyoruz yazılarımızla, kimimiz çaresizliklerimizi dürüstçe paylaşıyoruz, kimimiz olduğumuz gibi tüm gücü yada güçsüzlüğünü perdeleyen becerileriyle sahneliyor kendi oyununu. Çocuklarımızı, onların anılarını, hayatlarımızı paylaşıyoruz tanımadığımız, bize benzediğini, bizi anlayabildiğini umut ettiğimiz diğerleriyle. Bir yandan başardığımız anneliğimizle övünüp, öbür yandan yitirdiklerimizin peşinden ağladığımız yer değil mi yazılarımız? Paylaştıkça belki de günlük hayatlarımızı, aldığımız bir, her şey yolunda onayı, tamam iyi gidiyorsun motivasyonu yazılarımızın bize geri dönüşü. Kimin ihtiyacı yok ki onaylanmaya yada desteklenmeye.
Sonuçta hepimiz bu yüzyılın giderek yalnızlaşan, her geçen gün birbirinden farklılaşan, kendisi gibileri bulabileceği yeni dünyalar peşinde koşan insanları değil miyiz? Yazarak paylaşanda, yazmayanda.
Bana iyi geliyor yazmak. Kısa kısada olsa, belki yazı denilemeyecek kadar saçma cümlelerle, belki yeteneksizce, belki saçmalayarak... Yalnız yazmak mı okumakta. Bir başkasının da benim baktığım yerden baktığını görmek, anlamak, anlaşıldığını fark etmek iyi geliyor. Çamaşırlar, ödevler, çocuklar, ev ve diğer tüm saçma günlük koşturmacaların arasında kendimle ve kendim gibilerle yaşadığım küçük bir kaçamak blog yazmak.
İşte bu aralar bunu düşünüyorum:)) Kime neyse...

Sorgu

2010-02-10T18:07:00.004+02:00

Bazen gerçekten tıkanıyorum, doğru yanlış karışıyor kafamda, sonra başlıyor sorgulama.
Mesela az önce Ada bahçeden geldi. Arkadaşının serviste, ballandıra ballandıra anlattığı oyuncakla oynamak için buluşmuşlardı. Dönerken ödünç almak istemiş. Amacı aslında bana göstermek, biliyorum. İki gündür anlatıp duruyor, "Alabilirmiyiiiim lüüütfen. Kendi paramla alırıııım." şeklinde ikna turları yapıyor. Ödünç isteyince arkadaşı önce tamam demiş, sonra vazgeçmiş. Boynu bükük geldi eve benim ki. " Ben ona oyuncak veriyorum ama anne, o neden vermiyor?" dedi. "Belki annesi kızar diye korkmuştur." dedim. Israr etti, kendisi ona her zaman veriyormuş, neden böyle yapmış, bu yüzden eve de bana söylediği zamanda gelememiş... Belli ki yalvarmış azıcık, sökmeyince de vicadan yapmış, ben sana verdiydim diye.
Dedim ki, "Yaptığın iyiliklerin karşılığını beklememelisin, asıl o zaman iyilik yapmış olursun."Sonra kafam karıştı. Doğru mesaj acaba bu mu?
Bilmiyorum doğru mu yapıyorum. Ona böyle şeyler öğretip sonra üzülmesine mi neden olacağım? Kurtlar sofrasına yeni bir kurt katmak daha mı doğru olur? Bilmiyorum. Düşünmeyen bir anne olmayı tercih ederdim. Sorgulamayan. Belki daha kolay olurdu o zaman.

Bu Sabah

2010-02-10T10:30:00.002+02:00

Geçen hafta kuzenim geldi Ankara’dan. Kız arkadaşı benimle tanışmak istemiş. Mezun olduğum okulda okuyormuş. Tatlı, keyifli bir öğleden sonra geçirdik birlikte. 15 sene önce ki ben karşımda ki koltukta, hayallerim, anılarım, geçmişim, hırslarımla birlikte birkaç saat oturdu.
15 sene önce bana bu sabahı nasıl geçireceğimi sorsalardı… Başka bir ülke, başka bir geçmiş, başka bir meslek, başka bir gelecek çıkardı cevaptan.
Oysa ben bu sabah.
Türkiye’de, İstanbul’da, bir anne olarak 6 da kalktım. Somurtkan ergenimi okula yollayıp, tekrar uyumaya çalıştım. Alarm ikinci kez çaldığında bir öncekinden daha zor uyandım. Markete sipariş verip, süt ısıttım. Çayı koydum. Diğerlerini uyandırdım. Kahvaltılarını yaptırdım. Başka bir anneyle, okulla ilgili yaklaşık yarım saat telefonda konuştum. Ada’yı ve Ozi’yi gönderdim. Bilgisayarımı açtım, çiftliğime baktım. Mailleri okudum. Bloglara bakındım. Şu an kahvemi içiyorum ve bu yazıyı yazıyorum.
Hayallerimin çok ama çok uzağında bir dünyada yaşıyorum. Mutsuz değilim. Zamanın beni taşıdığı yerde, geçmişe gülümseyerek bakabildiğim için şükrediyorum.
Yeni yetme meslektaşımın birkaç saatlik ziyareti…

Tatil Bitiyor

2010-02-05T23:03:00.002+02:00

Tv açık, bilgisayarım mutfak masasında demirbaş olmuş, asli görevim olan çocuk doyurma işi tam gün mesaiye dönüşmüş, evde nüfusun artmasına bağlı daimi bir temizlik ihtiyacı, tatil olmasına rağmen devam eden kurslar, eğitimler, dersler için kendini oradan oraya atan, zavallı bir organizasyon şefiyim ben. Artık bu tatilin sonunun gelmiş olmasına sevinen tek kişiyim haliyle evde. Hiç değilse haftanın birkaç günü, bir iki saat dinlenme şansım oluyor. İsterim tabi ki, açılsın.
Ama önce lütfen Ada ödevlerini bitirsin. Dur bir bağırayım ben yine..
- Adaaaa, hadi ödevlerinin başına.

Zaman

2010-02-03T13:40:00.004+02:00

Zaman kayıp gidiyor, tutunduğun yerlerde izler bırakıyorsun yalnız. Anılar hafıza da biriktikçe, kaybolan zamanlara verdiğin değer çoğalıyor. Düşün bir kez, yıllar önce zaman dendiğinde içinde bir telaş belirir miydi hiç? Kaybından korkulan değerli bir şey miydi o zamanlar, zaman? Bir arkadaşı görmeden geçen günleri hesaplarken, kaybetmiş hisseder miydin bir şeyleri? Aynaya baktığında zaman orada, tam bakışının yanında durur muydu? Hayallerin için yeterli zaman var mıydı mesela? Şimdi ki yapılamayacaklar listen, o zaman da böyle uzun muydu?
İşte o tutunup da izini bıraktığın anlar var ya, kaybettiğin zamanın tesellisi olacaklar. Zamana, yaşadıklarına, tutunmayı unutma…

Kara Gözlüm

2010-01-27T12:56:00.003+02:00

Bir yokmuş bir varmış, üç kişilik bir aile varmış. 4 kişi olacaklarını fısıldamış, bir gün bahar melekleri kulaklarına.Ardından soğuk bir kış sabahı kara gözlü kara saçlı bir erkek bebecik girivermiş anasının kucağına. Her gören demiş ki, farklı bir şey var bu çocukta. Sevgi böceğim demiş annesi, sevgi saçar etrafına. Baktığı insanlar kara gözlerinden saçılan sevgiye kapılıverirlermiş. Binlerce kere öpermiş annesini, annesi de onu. Doyamazlarmış, hiç kıyamazlarmış, içleri titrermiş, gözleri dolarmış bakarken birbirlerine.

İşte bugün o kara gözlü kara oğlanın anasına ilk baktığı günün yıldönümüymüş.

İnsan, insanlığından utanıyor:((

2010-01-15T13:06:00.003+02:00

Bu ne vahşet. Yeryüzüne gelmiş en vahşi canlı insan değil mi?

Ben, biz, durumlar...

2010-01-13T12:16:00.003+02:00

Halen bir bilgisayarım yok. Ozi eve koca ekranlı dokunmatik uzay çağından çıkmış bir şey getirdi geçici olarak. Üstelik klavyesi Türkçe değil ama Türkçeye ayarlanmış. Yani bastığın tuşun yazılan karakterle ilgisi olmayabiliyor. Telefonum ve kullandığım bilgisayar dokunmatik ekran olunca bende nörolojik bir karmaşa oluştu haliyle. TV ekranına dokunarak müdahale etmeye çalışan biri haline geldim:)
Bu aralar kafam karışık. Bir bekleme halindeyim. Dur bakalım beklenen gerçek olursa ilk blogtan paylaşacağım. Bilmece gibi konuşmak bu aralar pek moda oldu ya bloglarda geri kalmayayım bende:p (Gelinim sana söylüyorum, sugibi sen duy.)
Bu hafta sınav haftası. Hafta sonundan bu yana Ada ile ders çalışıyoruz. Evde çözdüğü testlerde neredeyse % 100 başarı gösteriyor ama nedense aynı başarı benzer sorularla okulda gelmiyor bir türlü. Kafayı biraz da buna takmış durumdayım. Sanırım kaygı sorunu yaşıyor, bunun üstesinden nasıl gelinir? Bize yol gösterebilecek biri var mı?
Sonra ergen biraz yumuşadı gibi. Yine de ani çıkışlar yaşamıyor değiliz. Ortası yok bir türlü ya çok sakin ve iyi ya da çok hırçın ve sinirli. Zor zanaat bu ergenlerle yaşamak. Ergen annesi olarak yaşayan ve sakin stressiz kalmayı başarabilenlerden de yol göstermelerini rica etsem çok mu olurum?
Geçen hafta doktor kontrollerim vardı. Çok şükür her şey yolunda. Hastane de olmak, testler, sonuçlar hala sinirlerimi bozuyor. Doktorum endişelenecek hiç bir şey yok demesine rağmen, sağlıkla ilgili sürekli endişe durumundayım. Bunun da üstesinden gelmem gerekiyor. Belki bu yüzden bir miktar içime kapandım. Yazamadım bir süre. Neyse ki kontrol süresi 1 yıla uzadı. bir yıl boyunca mecbur değilim hastane görmeye.

yorgunum

2010-01-08T09:45:00.001+02:00

İki sene önce işten ayrılırken, evimde sakin sakin oturayım, çocuklarla huzurlu bir dünya yaratalım diye düşünüyordum. Bıkmıştım sürekli çalan cep telefonumdan, sabah akşam insanların dertlerini dinlemekten, her an önüme koyulan sorunlarla baş etmenin yollarını aramaktan.
O zamanlar biri 12 diğeri, 8 yaşında oğullarımla birlikte, onlar okuldayken de yalnız kalıp, kendimle birlikte olmaya ihtiyacım vardı.
İşten ayrıldım. Kısa bir süre sonra keyfimi kaçıran sağlık sorunu peydah oldu. Onu atlattık ergenlik başladı, hala sürüyor . Bitecek gibi de durmuyor. Ergenlikle gelen sıkıntılar, okuldan gelen telefonlar, düşen ders notları, dahi olduğuna inanan çocuğun düşen notları görünce bunalması, yine de ders çalışmamak için bahaneler bulması falan filan... Bitmedi . Ada’nın dikkat eksikliğinin 1 yıldır süren tedavisi. Haftada iki gün saatlerce beklenen ders saatleri, bitmek bilmez ödevleri, akıllara ziyan işlerle nevrimi döndüren öğretmeni… Bitmeyen ev işleri, nasıl olsa evdesin diye üzerine kalan angaryalar, vakit ayırılamayan hobiler, İstanbul trafiğinde oradan oraya çocuk taşımalar…
Sonuç. Yorgunum yahu. Bazen çalışsam daha iyiymiş, dinlenecek vaktim olurdu diyorum. O noktaya geldim yani.

iyi seneler hohoho :)

2009-12-31T10:34:00.001+02:00

2010 a bilgisayarsiz giriyorum.2009 bana giderayak sanal alemde çok vakit geçirdiğimi o vakti çok daha faydali işlere ayirabileceğimi öğretti. Yinede itiraf edeyim küçücükte olsa şu telefon ekranindan sanal alemde online kalmak için epey çaba harciyorum.
Uzatmayayim zira bu klavyede biraz daha yazarsam parmaklarim düğüm olacak. Herkesin yeni yilini kutluyorum. Sağlik ve sevgi dolu bir yil olsun umarim.
Seneye görüşürüz :p

iyi seneler hohoho :)

2009-12-31T10:34:00.000+02:00

Servise gittim dönücem:))

2009-12-18T09:50:00.003+02:00

Aslında burdayım, yine kaybolmuş gibi dursamda. Malesef bilgisayarsızım. Geçen hafta sonu ekranı açılmamaya karar verince, bir süreliğine servise aldılar kendisini. Diyorlar ki HP servisine gidenler uzun müddet kalmak istermiş. Pek severmiş de, ayrılası gelmezmiş. Ne yapayım.Yıllardır çalıştı durdu azıcık dinlenmek onun da hakkı.
Ozi işe gitmeden kısaca not düştüm bunu da. Merak eden varsa diye:) Telefonumun küçük ekranından okuyorum her daim okuduklarımı ama yazmak zor oluyor minicik tuşlarla. Bir süre servisteyiz...

Kahraman Anne Matematik Dersinde

2009-12-10T11:45:00.000+02:00

Ada ile matematik çalışmak.

• Annecim okudun mu problemi?
• Okudum.
• Anladın mı?
• Çıııkk.
• Tekrar oku o zaman yüksek sesle.
• Anladın mı?
• Evet.
• Ne yapacaksın?
• Topluycam.
• Neyi.
• 16 ile 20 yi.
• Topla.
• .....
• Annecim topla.
• 6, 0 daha 6 eder.
• Yaz annecim.
• Yazdım.
• Eeee.
• 1, 2 daha 3 eder.
• Yaz.
• Yazdım.
• Kaçmış.
• 36.
• 36 ne?
• 36 kalem.
• Yaz, kalem diye.
• Yazdım.
• Evet.
• Ne?
• Oğlum öbür problemi okusana... :((

Ada ile okula hazırlanma kısmını da yazacaktım ama dayanamıycam yazmaya.

Kahraman Anne, Süper Öğretmene Karşı

2009-12-07T10:15:00.002+02:00

Bir düğmem var benim. Üç aşamalı bir hız ayar düğmesi. Son haftalarda 3. Aşama da takılı kaldı. Sadece dünü anlatsam bu sabahı ekleyip anlaşılır belki durumum.
• Uyan ve kahvaltı hazırla.
• Evin her erkeği farklı Pazar kahvaltısı sever. Herkesin gönlüne göre bir sofra kur.
• Salonda kahvaltı etmek isteyenler için, kurduğun sofrayı boz, ayrı ayrı kahvaltı tepsileri hazırla.
• Evi topla. Akşam yemeğini hazırla.
• Ada’nın dans dersine gitmeden tüm ödevlerini bitirmesi için yalvar. Tehdit et. Blöf yap.
• Ege’nin öğlen yemeğini hazır et.
• Ada’yı hazırla, ödevler bitmeden dans dersine götür.
• Eve gel, kapının önünden Ege’yi alıp, dershaneye götür.
• Eve dön. Bitmeyen ödevleri bitirmesi için Ada’ya yardım et.
• Ege’nin çıkışına yetişen kocaya şükret.
• Yemek ye, yedir.
• Ada’yı yatmaya ikna et.
• Flashforward izlerken uyuklayınca Ozi tarafından yatağa postalan.
• Sabah Ege okula gitmeyecek çok şükür.
• Ada’yı kaldırırken şok ol. Ağlayarak uyanıyor çocuk, unuttuğu ödev var.
• Babadan yardım talep et. Bir yandan kahvaltı ettir çocuğa bir yandan renkli kartonlardan yüzlük, onluk, birlik kes.

Yani, beni 3. Hız ayarı kurtarıyor ancak. En çok ama en çok Ada’nın öğretmeni zorluyor beni. Yardımcı olmak bile bu kadar yorucu ve sinir bozucu iken bir de böceğimi düşününce üzülüyorum çok. Uykusundan ağlayarak uyanacak kadar baskı altında çocuk.
Yorgunum hem de çok. Hız ayarını düşürsem biraz.

Neeeeeey iki hafta mı?

2009-12-03T11:13:00.002+02:00

Yok artık yahuuu, iki hafta olmuş ben yazmayalı:(( Meltem alüüü demese farketmeyecektim. Sesin geliyor Meltemcim geliyor. Duyuyorum :D
Önce bayram sonra, 20 yaş dişi sorunsalı, yeni mobilya arayışı sebebiyle her gün sokak derken geçivermiş iki hafta.
Geldim geldim, buradayım. Bir de şu mobilya işini çözersem hepten burdayım.

Anne mi Soytarı mı?

2009-11-20T10:01:00.002+02:00

Ege’nin servis saati değişti. Yıllardır ilk kez normal insan saatinde kalktığımız güzel günler kısa sürdü. Ben yine sabahları 5.30 gibi vampirlerin yemek sonrası vişne likörü yuvarladıkları saatte kalkıyorum. Dolayısıyla da Ada’nın ve Ozi’nin kalktığı saat benim için artık çok geç oluyor. İki saat mutfakta tek başına oturunca da, sıkılmış olduğumdan Ada için saçma espiriler, Ozi için sabah sabah gevezelik yapan insan tiplemesine dönmüş oluyorum. Anlıyorum tabi, benim uyandığım saatde benim gibi biri yanımda olsa boğardım herhalde onu. Bu sebeple susmaya, espiri yapmamaya gayret ediyorum. Ama özümde de geveze olduğumdan pek başarılı olamıyorum malesef.
Bu sabah Ada yine bana sinir oldu. Evet aynen böyle söyledi, “Anne beni sinir ediyorsun. Çok saçma espiriler yapıyorsun bu sabah”. Sanırım neden diğer annelerden farklı olduğumu anlamıyor. Ben şebek gibi, saçma rap şarkıları uydurup mutfakta dans ederken, ya da suratımı şekilden şekile sokarken dehşet içinde bakıyor bana. Bu arada hakkımı da yemeyelim gülmekten karnına ağrılar girdiği, ağzında ki sütü püskürttüğü de oluyor.
Neden sorusuna gelince sevgili oğlum, valla bende bilmiyorum. Her şey ergenlikte başladı, kafama darbe almış da olabilirim, hafiften sıyırmış da olabilirim, bilmiyorum, malesef büyüyemiyorum, yaşıma uygun ciddi bir kadına dönüşemiyorum. Öyle arada kalmış, içi başka dışı başka bir ucubeye dönüşüyorum gün geçtikçe. Olsun ben kendimi seviyorum, sanırım sende beni seviyorsun. Sonuçta abimiz bana arkadaş içinde çocuk utandırmamayı itinayla öğrettiğinden, endişe etmene de gerek yok:))
Son rap bestemizin sözleri: Hadi bebeğim hadi kalk. Dansı ve müziği sizin hayal gücünüze bırakıyorum:p

Bugün

2009-11-18T16:05:00.002+02:00

Mutfaktan Domuz Gribi manzarası.

Macera

2009-11-18T09:35:00.003+02:00

Kim demiş ev kadınlarının hayatı monoton ve sıkıcı diye. Maceranın alasını yaşarım ben hergün. Mesela dün gece yarısına yakın, karanlık ve ıssız köyümüzün tüm sokaklarında tırsarak dolaşıp, nöbetçi fotokopici aradım. Bu sabah da saat 6 da, değme polisiyelere taş çıkartarak kaçan servisi kovaladım, üstelik de pijama üstü montla:))

Arıyorum!!!

2009-11-17T09:08:00.003+02:00

En önemli hedefi mutlu çocuklar olan.
Çocuklar arasında ki farklılıkları zenginlik olarak görebilen.
SBS denilen saçma sınavın puanını hedef kabul etmeyen.
Sene sonlarında çocukların sınav sonuçlarını çarşaf çarşaf ilan vermeyen.
Çocuklara kendini sevmeyi, öğrenmeyi sevmeyi öğreten.
Sınıflarından kahkaha sesleri yankılanan.
Öğrencilere müşteri olarak bakmayan.
"Haftasonunda ki bütün programınızı iptal edip verdiğim 150 soruyu çözün. Sınavda 75 altında not kabul etmiyorum" demeyen öğretmenleri olan.

Bir okul arıyorum. Zira, gözlerinin içi gülen çocuğumun öyle kalmasını istiyorum.

Günler

2009-11-16T14:24:00.003+02:00

Kim olduğunu bilmiyorum, bir psikoloji uzmanı "Bir evde bir ergen varsa ve o evden kavga sesleri yükselmiyorsa... O evde bir sorun var demektir." demiş. Çok şükür bizim evde herkes normal demek ki.

Hayat, bir ergen ve bir kendini ergen zanneden ile birlikte gayet kavga dövüş devam ediyor. Bu paldır küldür yaşanan günler bile birbirini tekrar edince, monoton gelebiliyor. Bu durumda yapılacak tek şey var.

Bakış açını değiştirmek...

Bugün

2009-11-12T14:49:00.005+02:00

Yağmurda ıslanmayalı ne çok olmuş. Gerçi bu sabah uyandığımda yağmur yağmıyor diye pek bir sevinmiştim. Sabahın 7 sinde evden çıktım. Sabah trafiğinde köprüden geçmeyeli aylar olmuş. Unutmuşum boğazın puslu havalarda ki romantik görüntüsünü. Köprüden geçerken "Çok güzelsin be İstanbul" diye bağırdım yine. Yanımda ki ergen, benim çatlak olduğuma inandığından belki de, hiç tepki vermedi. Normalde arabanın içinde bağıra bağıra bir kentle konuşan birine en azından şaşırır di mi insan:)
Görüşmeme daha iki saat vardı. Oturdum bir cafeye, orta boy, light sütle hazırlanmış, filtre kahvemi içtim İstiklal Caddesinde. Şehrin yavaş yavaş uyanışını izledim önce. Kendime içinde pembe çiçek olan bir yüzük aldım. Görüşmem bittiğinde gök delindi birden. Kendime pembe bir şemsiye aldım. Arkadaşımla buluşmaya gittim sonra. Islandım. Hem de çok ıslandım. Belki pembe şemsiyenin etkisi bilmem, yağmurun kokusunu içime çekip, gülümsedim. Oysa yağmuru hiç sevmem, hele ıslanmak ne de sinir bozucudur aslında...
Puslu, gri bir hava, dönüş yolunda tıkalı bir trafik, ıslak, soğuk bir gün.
Ama nedense mutlu gülümseyen bir ben...