Bugün

Yağmurda ıslanmayalı ne çok olmuş. Gerçi bu sabah uyandığımda yağmur yağmıyor diye pek bir sevinmiştim. Sabahın 7 sinde evden çıktım. Sabah trafiğinde köprüden geçmeyeli aylar olmuş. Unutmuşum boğazın puslu havalarda ki romantik görüntüsünü. Köprüden geçerken "Çok güzelsin be İstanbul" diye bağırdım yine. Yanımda ki ergen, benim çatlak olduğuma inandığından belki de, hiç tepki vermedi. Normalde arabanın içinde bağıra bağıra bir kentle konuşan birine en azından şaşırır di mi insan:)
Görüşmeme daha iki saat vardı. Oturdum bir cafeye, orta boy, light sütle hazırlanmış, filtre kahvemi içtim İstiklal Caddesinde. Şehrin yavaş yavaş uyanışını izledim önce. Kendime içinde pembe çiçek olan bir yüzük aldım. Görüşmem bittiğinde gök delindi birden. Kendime pembe bir şemsiye aldım. Arkadaşımla buluşmaya gittim sonra. Islandım. Hem de çok ıslandım. Belki pembe şemsiyenin etkisi bilmem, yağmurun kokusunu içime çekip, gülümsedim. Oysa yağmuru hiç sevmem, hele ıslanmak ne de sinir bozucudur aslında...
Puslu, gri bir hava, dönüş yolunda tıkalı bir trafik, ıslak, soğuk bir gün.
Ama nedense mutlu gülümseyen bir ben...