Zor

Yıllar önce geceleri defalarca kapımı çalıp “evladım yat artık” diyen annem ve babamın klonlanmış hali gibiyim. Ben de tıpkı onlar gibi “annecim yat istersen artık” diyorum her gece, kibarca sadece tavsiye mahiyetinde. Geçen okul yılı başında Ege’ye söz vermiştik, Haziran ayından itibaren neredeyse 14 yaşında olacağı için uyku saatlerine karışmayacağımıza. Sanırım çocukları büyüdükçe, özellikle de İstanbul gibi büyük ve tehlikeli bir şehirde nelere izin verilebilir bilemiyor insan. Son iki yıldır elimden düşürmediğim ergenlikle ilgili kitaplarda bu konuya değinilmiş. Ancak ben başlığında İstanbul’da ki anne-babalar yazdığı için Haluk Yavuzer’in Gençleri Anlamak kitabında yer verdiği listeyi dikkate alıyorum. Burada ki listeye göre, 13-14 yaşında ki erkek çocuklar uyuyacağı saate, izleyeceği tv programına, filmlere ve video oyunlarına kendileri karar verebilirlermiş. Bir arkadaşıyla sinemaya gidebilir, gündüz yerel ulaşım araçlarını kullanarak ulaşımını sağlayabilir, yapmakta olduğu spor ya da müzik aletini bırakma kararını verebilirlermiş.
Çocukları küçük olanlar için bu yazı anlamsız gelebilir ilk bakışta. Ancak bitmek tükenmek bilmeyen istekleri, talepleri ve sonsuz bir karşı koyma arzusu olan bir ergene sınırlar koymak, sınırları doğru zamanlarda kaldırmak, isyan halinde ki ergenin karşısında kararından emin dik durabilmek çok zor gerçekten. En önemlisi de o tecrübesiz genç insanın gururunu incitmeden bir gün geri dönüp baktığında "evet haklılarmış" diyebileceği kararlar vermek....Offff. Zor ya çok zor.