Dakka Bir Gol Bir

Bir zamanlar, çok değil sadece 1-1,5 sene evvel yaz tatillerinde zavallı çocuklar bakıcıyla eve tıkılıp kalmasın, ebeveynden olamasa bile anneanne-dededen ilgi görüp aile kavramını yaşaşın, toprağa bassın, dalından meyve yesin diye çocukları paketleyip anneanneye bakıcı dahil postalıyorduk. Üstelik bir de ben, (kesinlikle baba değil:)), vicdan azabı içinde tadını çıkarmak bir tarafa beynimi ayrı kalbimi ayrı kemiren içsesim eşliğinde zırlayıp dururdum bu bir aylık zaman dilimi içinde.
Aradan geçen zaman içinde ev insanı bir anneye dönüştüm. Sıcak kek kokusu ile okuldan gelen çocuğu karşılayan, soba üstünde çaydanlık kaynatan, kestane pişiren aile kavramını yaşattık çok şükür evlatlarımıza. Ohahha çok abarttım kanımca:))
Neyse sonuç olarak bakıcı yok, eve tıkılan çocuk yok, anne evde dolayısıyla aile yaşantısı bir nebze verilebiliyor çocuğa... İyi hoşta evde bakıcı olması, yaz aylarında çocukları paketlemek kısımları kıymeti bilinememiş birer lüksmüş meğer. Her sene karıkoca çıkılan maviyolculuk kaptanın ayrı, tatil ekibinin ayrı sukoyvermesi ile yalan olunca, anlaşıldı ki anne aşırı annelikten perişan, su kaynatmış motor gibi hırırıhırı sesler çıkartıyor, durum vahim:( Planlar yapılıverdi. Çocuklarla birlikte gidip orada bırakıp dönelim:) Amaaa dikkat edelim, ormanda ki kuşlar arkada bıraktıkları ekmek kırıntılarını mutlaka yesin. Ohahhahohhha.
Plan ok. Çocukları teslim edeceğimiz kişiler dünden gönüllü zaten. Bekleşip dururlar aman torunlar gelsin diye.
Konu açıldı bu gün Ada kesin ve net "Hayır, ben senden ayrı kalmak istemiyoruuuummmm" dedi.
Dakka bir gol bir. Bu laftan kelli, bu anne salağı zaten seni bıraksa da, kendine de babana da o bir kaç günlük kaçamağı zehir edecek belli oldu:(